ΩΡΑ...

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Πόντος - Μία ταινία μικρού μήκους με θέμα την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Η ταινία «Πόντος» είναι μια ταινία μικρού μήκους, παραγωγής του 2008, που αφορά τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.
Η διάρκεια της ταινίας είναι λίγο μεγαλύτερη των 10 λεπτών και γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Αυστραλία. Το σενάριο, η παραγωγή και η σκηνοθεσία είναι του Παναγιώτη Στεφανίδη και σκοπός της ταινίας είναι να μεταφέρει στο κοινό ένα μικρό δείγμα από τη Γενοκτονία, μέσα από την οπτική γωνιά των δύο κεντρικών χαρακτήρων που ερμηνεύουν τον Κεμάλ και τον Πάντζο.
Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ των Καννών, στις 19 Μαΐου του 2008 - ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού.
Επίσης η ταινία προβλήθηκε στην 3η Πανελλήνια Συνάντηση Ποντιακής Νεολαίας της ΠΟΕ, τον Αύγουστο του 2007.



Πηγή: epontos.blogspot.gr

Διάλογος μητέρας - παιδιού


- Παιδί μου δε σου είπα να μην πηγαίνεις κάθε βράδυ στο κλαμπ; Θα κουφαθείς στο τέλος!
- Έφαγα ρε μάνα, παράτα με!!!

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Γράμμα απ’ το Σαρλερουά: Η ζωή ενός Έλληνα μετανάστη στα ανθρακωρυχεία του Βελγίου μέσα από τα γράμματα στη μάνα του!

Ένα συγκλονιστικό φιλμ για τη ζωή των Ελλήνων μεταναστών στις κατακόμβες των ανθρακωρυχείων του Βελγίου.
Δέκα χρόνια μετά την πρώτη μεταναστευτική αποστολή Ελλήνων εργατών στα ανθρακωρυχεία του Βελγίου, ο σκηνοθέτης βλέπει από μια ιδιαίτερη προσωπική σκοπιά τη θέση και τα προβλήματα αυτών των εργατών σε μια ευρωπαϊκή χώρα που, ως προς τα υλικά αγαθά, τους προσφέρει τα πάντα, εκτός από την πιθανότητα γυρισμού στην Ελλάδα.
Το σενάριο είναι βασισμένο σε μια επιστολή που στέλνει στη μάνα του ένας Έλληνας εργάτης ανθρακωρυχείων στο Σαρλερουά του Βελγίου. Ο εργάτης μιλάει για τη ζωή στο Βέλγιο και για τη σχέση του με την πατρίδα. Αισθάνεται νοσταλγία και βρίσκεται σε αδιέξοδο, παγιδευμένος στην ξενιτιά.
Στο φιλμ, παρακολουθούμε, παράλληλα με την αφήγηση, σκηνές από τη ζωή των Ελλήνων μεταναστών-εργατών στην ξενιτιά.


Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Τέσσερις ομόκεντροι κύκλοι


Αυτοί οι κύκλοι μοιάζουν να αλληλοκαλύπτονται. Στην πραγματικότητα ωστόσο, δεν ακουμπάνε καθόλου ο ένας τον άλλο.

Για του λόγου το αληθές δείτε την παρακάτω εικόνα…


Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Ένα γράμμα για το παιδί μου: Το συγκλονιστικό γράμμα μιας μάνας στο παιδί της


ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ
Αγαπημένο μου παιδί,
την ημέρα που θα προσέξεις ότι γέρασα - κι αυτό φοβάμαι πως δεν θα αργήσει να γίνει - κάνε υπομονή και προσπάθησε να καταλάβεις…
Μπορεί τα χρόνια μου να πέρασαν.
Μπορεί οι ρυτίδες να χάραξαν το πρόσωπό μου.
Όμως ούτε η καρδιά μου έχασε την τρυφερότητά της, ούτε τα μάτια μου την καλοσύνη τους.
Από την πρώτη στιγμή ήμουν δίπλα σου και με ανείπωτη λαχτάρα περίμενα τον ερχομό σου!
Και όταν το θαύμα έγινε, από την ευτυχία μου άνοιξαν οι ουρανοί και η χαρά μου ήταν απερίγραπτη!
Στα χρόνια που πέρασαν ήμουν δίπλα σου με την αγάπη που σου άξιζε και την τρυφερότητα που χρειαζόσουν!
Όμως ο χρόνος είναι αδυσώπητος και οι αλλαγές επάνω μας είναι ορατές…
Γι’ αυτό αν κάποια φορά λερωθώ την ώρα που τρώω ή εάν δυσκολεύομαι να ντυθώ, δείξε κατανόηση. Θυμήσου με πόση υπομονή ξόδευα ώρες ατελείωτες να σε βοηθώ!
Όταν μιλάμε, εάν επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα δύο και τρεις φορές μην με παρεξηγείς. Άκουσέ με! Όταν ήσουν μικρό παιδί έπρεπε να σου λέω πολλές φορές την ίδια ιστορία μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.
Όταν δε θέλω να κάνω ντους μη θυμώνεις. Θυμήσου τις χιλιάδες δικαιολογίες που έβρισκες προκειμένου να με πείσεις νη μην σε λούσω.
Όταν διαπιστώνεις την άγνοιά μου πάνω στη νέα τεχνολογία, δώσε μου τον απαραίτητο χρόνο να προσαρμοστώ και μην με κοιτάς με ένα περιπαιχτικό χαμόγελο.
Όταν συζητάμε και ξεχνάω κάτι, δώσε μου χρόνο να το θυμηθώ. Και αν δεν μπορώ μην εκνευρίζεσαι. Το πιο σημαντικό δεν είναι η ίδια η συζήτηση αλλά η χαρά να είμαστε μαζί και να συζητάμε.
Σου δίδαξα τόσα πολλά πράγματα! Να τρως σωστά. Να ντύνεσαι σωστά. Να αντιμετωπίζεις τη ζωή με θάρρος.
Όταν δε θέλω να φάω μην με πιέζεις. Ξέρω πολύ καλά πότε πρέπει και πότε όχι.
Και όταν τα κουρασμένα πόδια μου δεν μου επιτρέπουν να περπατώ μην στεναχωριέσαι. Φυσικό είναι! Δώσε μου το χέρι σου να κρατηθώ. Το ίδιο έκανα κι εγώ όταν έκανες τα πρώτα σου βήματα.
Το ξέρω ότι η ηλικία μου δεν μου επιτρέπει να είμαι τόσο δραστήρια όσο θα ήθελα. Ωστόσο τα καταφέρνω να επιβιώνω. Κάποια μέρα θα καταλάβεις τι εννοώ.
Κάποια μέρα θα καταλάβεις ότι παρά τα λάθη μου, πάντα ήθελα το καλύτερο για σένα. Και προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις να ετοιμάσω το δρόμο σου!
Δώσε μου το χέρι σου και βοήθησέ με να τελειώσω το δρόμο μου με υπομονή, αγάπη και ειρήνη.
Κι εγώ θα σου το ξεπληρώσω με ένα χαμόγελο και με την απέραντη αγάπη που έχω μέσα μου για σένα.

Σ’ αγαπώ

Η μαμά σου

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Η ιδιαιτερότητα της Βιρμανίας

Αυτή είναι η φωτογραφία ενός βραχώδους σχηματισμού σε μία λίμνη της Βουδιστικής Βιρμανίας. Η φωτογραφία είναι δυνατόν να ληφθεί μόνο μία ειδική ημέρα του έτους κατά την οποία οι ηλιακές ακτίνες προσπίπτουν με συγκεκριμένο τρόπο επί του βράχου. Γύρισε το κεφάλι σου προς τον αριστερό σου ώμο και θα δεις την ιδιαιτερότητα της φωτογραφίας…



Μήπως δεν είδες ακόμη την ιδιαιτερότητα;


Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Ποιος σκότωσε τη Λερναία Ύδρα;


Πάει ο επιθεωρητής σ’ ένα σχολείο, μπαίνει στην αίθουσα και ρωτάει:
- Ποιος σκότωσε την Λερναία Ύδρα;
- Πες μου εσύ Ελενίτσα…
- Πάντως εγώ… κύριε, όχι…
- Για πες μου εσύ, Γιαννάκη…
- Σας το ορκίζομαι κύριε, ούτε εγώ την σκότωσα…
Γεμάτος απορία για την άγνοια, ρίχνει μια άγρια ματιά στον δάσκαλο κι αυτός του λέει:
- Δεν πιστεύω, κύριε επιθεωρητά, να υποψιάζεστε εμένα!

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

1906: Η αιματηρή βεντέτα ανάμεσα σε Μανιάτες και Κρητικούς

Ήταν Φλεβάρης του 1906 όταν από μια παρεξήγηση, ξέσπασε στον Πειραιά εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Κρητών και Μανιατών. Πρόκειται για τα «κρητομανιάτικα» όπως ονομάστηκαν τα αιματηρά εκείνα επεισόδια, με πολλούς νεκρούς και τραυματίες.

Το πρωτοσέλιδο της Εφημερίδας «Εμπρός» στις 14/2/1906 αναφερόμενο στον Εμφύλιο σπαραγμό της Βεντέτας Κρητών - Μανιατών
Όμως στο τέλος, πρυτάνευσε η λογική, μπήκαν στη μέση παλιές φαμίλιες, ανάμεσα τους οι παππούδες του πρώην  δημάρχου Πειραιά Βασίλη Μιχαλολιάκου, ήρθαν σε συνδιαλλαγή με άλλες κρητικές, παραμέρισαν οργή και  μίσος και επανασυνέδεσαν την παλιά πατροπαράδοτη φιλία τους.
Όπως αναφέρει το omorfimani.gr, τα επεισόδια ξεκίνησαν ένα πρωινό Κυριακής, στο χώρο του Τελωνείου, μετά την άφιξη ιταλικού βαποριού από τα Χανιά, από 15 θερμόαιμους κρητικούς, που αρνήθηκαν στους πάμφτωχους αχθοφόρους Μανιάτες, να μεταφέρουν τα πράγματα τους και λόγο με το λόγο, αρπάχτηκαν στα χέρια κι έβγαλαν μαχαίρια! Ένας Μανιάτης, ο Σαραντέας, τραυματίζει με μαχαίρι δύο κρητικούς, τον Πολυμενάκη  θανάσιμα και τον Λορεντζάκη σοβαρά και οι Κρητικοί τον κυνηγούν, αλλά εκείνος μπαίνει σε καΐκι κι εξαφανίζεται.
Αναβρασμός κυριαρχεί στους Κρητικούς όταν διαδόθηκαν οι φόνοι. Συγκεντρώνονται στην Αθήνα στο καφενείο «Μπάγκειον» της Ομονοίας και αποφασίζουν να κατέβουν στον Πειραιά για εκδίκηση. Με δυο ομάδες των 50 ανδρών, με όπλα και ρόπαλα, προχωρούν στην ακτή Μιαούλη, καταστρέφουν πάνω από 20 καταστήματα και καφενεία μανιατών και προκαλούν τους θαμώνες να βγουν να αναμετρηθούν.
Προσπαθεί η αστυνομία να επέμβει, αλλά ένας θερμόαιμος μανιάτης πυροβολεί και σκοτώνει  τον Εμμ. Σπυριδάκη και όλοι βγαίνουν από τα καφενεία και εξαφανίζονται. Όμως σε λίγα λεπτά, συγκεντρώνονται πάνω από 300 κρητικοί από την Καστέλα, κυνηγούν τους λίγους αστυνομικούς, τοποθετούν εκρηκτικά στις αποθήκες του Τελωνείου για να σκοτώσουν τους μανιάτες.
Ταυτοχρόνως πυρπολούν καταστήματα, λεηλατούν οπλοπωλείο, εισβάλλουν και  καταστρέφουν σπίτια, σκοτώνουν τον εργάτη Στεφανάκο Θεοφανάκο και τραυματίζουν σοβαρά άλλα 15 άτομα, ανάμεσα τους και δυο γυναίκες. Το Ζάννειο νοσοκομείο είχε γεμίσει με τραυματίες από σφαίρες και μαχαίρια.  Τη νύχτα διαδίδεται ψευδώς, ότι  στις συμπλοκές σκοτώθηκαν 100 άτομα και όλοι κλείνονται έντρομοι  στα σπίτια τους.


Την επομένη, στην κηδεία των θυμάτων, τα επεισόδια απλώθηκαν σ’ όλο τον Πειραιά, με νέα θύματα (τους Μαραγκουδάκη και Καβαλλιέρο) ενώ κινητοποιήθηκαν, η αστυνομία, χίλιοι στρατιώτες  και διακόσιοι ναύτες για να σταματήσουν το αιματοκύλισμα. Όμως οι χίλιοι καλά οπλισμένοι  Κρητικοί που ήρθαν ακόμα και από το Λαύριο, οχυρώνονται στην Καστέλα και τον Προφήτη Ηλία. Τους περικυκλώνουν οι στρατιώτες για να τους αφοπλίσουν δια της βίας, και να τους διαλύσουν. Παρόντες ο εισαγγελέας Κων. Λυκουρέζος (παππούς του Αλέξανδρου) και ο ανακριτής Αν. Παπαληγούρας (παππούς του Αναστάση και πατέρας του Παναγή).
Η εκρηκτική κατάσταση  αναγκάζει  να κατέβουν στον Πειραιά αντιπροσωπεία  βουλευτών  μανιατών (Κουμουνδούρος, Κατσάκος, Πετροπουλάκης, Τζαννετάκης και Ράζελος) και κρητικών (Μάνος, Παπαμαλέκος, Μαλινδρέτος, Στυλιανουδάκης  Λυμπρίτης)  με τον δήμαρχο Αθηναίων Σπύρο Μερκούρη, που προσπαθεί να πείσει τους οπλοφόρους να παραδώσουν τα όπλα. «Όχι», λένε εκείνοι «Αν δεν φύγουν οι Μανιάτες από το Τελωνείο, θα τους κάψουμε». Ο Μερκούρης απαντά: «Όχι παιδιά, οι μανιάτες είναι αδελφοί μας, αν στερηθούν το ψωμί, θα πεινάσουν οι  οικογένειες τους. Σας εξορκίζω, είναι ντροπή, περιμένουμε ξένους για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, θέλετε να ρεζιλευτούμε; Φανείτε γενναίοι, ο κόσμος ξέρει την παλικαριά σας μαχόμενοι υπέρ της ελευθερίας…». Οι ένοπλοι συγκινήθηκαν, ζητωκραύγασαν, παρέδωσαν τα όπλα και έφυγαν στα σπίτια τους, ενώ ο Στρατός επέβαλε την τάξη σ’ όλο τον Πειραιά και οι δράστες των φόνων συνελήφθησαν…



Το πρωτοσέλιδο της Εφημερίδας Εμπρός στις 15/2/1906 αναφερόμενο στην ειρήνευση του προσωρινού εμφυλίου
Ειρήνευση με συμπεθεριά
«Οικογένειες μανιατών», διηγείται ο πρώην δήμαρχος του Πειραιά κος Βασίλης Μιχαλολιάκος, «με οδηγό την λογική, παραμέρισαν μίση κι έχθρες  και πλησίασαν φαμίλιες κρητικών που  ήθελαν την ειρήνευση.Πειραιάς Κρήτη 1 Συναντήθηκαν πρώτα σε κρητικό σπίτι στην Καστέλα και μετά σε μανιάτικη ταβέρνα και οι διαφορές τους αμέσως  παραμερίστηκαν. Αναπτύχθηκαν δεσμοί φιλίας, ακολούθησαν  και τρείς γάμοι που τους επισφράγισαν. Δυο Κρητικοί νυμφεύθηκαν Μανιάτισσες και ένας Μανιάτης νυμφεύθηκε Κρητικιά, με τρικούβερτα γλέντια  στις συνοικίες όπου διέμεναν. ΄Ετσι έβαλαν ταφόπλακα στον διχασμό!!! Εκείνο το διάστημα,  Κρητικοί και Μανιάτες πολέμησαν μαζί  εθελοντές στα σώματα των καπεταναίων Ζάκα και Μακρή στη Μακεδονία…»

Πηγή: Cretapost.gr

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Γράμματα και μηνύματα εκτελεσμένων πατριωτών της Εθνικής Αντίστασης (1η Μαΐου 1944, Καισαριανή)


Με αφορμή τη μαύρη επέτειο της 1ης Μαΐου 1944, ημερομηνία κατά την οποία εκτελέσθηκαν στην Καισαριανή, 200 Αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, παραθέτουμε, ως ελάχιστη ένδειξη τιμής και μνήμης, γράμματα και μηνύματα που οι μελλοθάνατοι έστειλαν λίγο πριν το τέλος σε συγγενείς και φίλους τους. 


ΛΥΚΟΥΡΙΝΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, 14 χρόνων, απ’ την Καλλιθέα:
«Πατέρα, με πηγαίνουν στην Καισαριανή για εκτέλεση με άλλους επτά κρατούμενους. Μη λυπάστε! Πεθαίνω για τη Λευτεριά και την Πατρίδα».
ΑΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΗΛΙΟΣ, 22 χρόνων, απ’ την Ηλεία:
«Έτσι πεθαίνουν οι τίμιοι αγωνιστές. Πεθαίνω περήφανος. Ζήτω η Λευτεριά! Ζήτω ο ελληνικός λαός!
ΓΛΕΖΟΣ ΝΙΚΟΣ, 22 χρόνων, απ’ την Πάρο:
«Αγαπητή μητέρα, σας φιλώ. Χαιρετισμούς. Σήμερα πάω για εκτέλεση πέφτοντας για τον ελληνικό λαό».
ΚΙΟΣΕΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ, 19 χρόνων, απ’ το Χαλάνδρι:
«… Δεν τρέμω καθόλου, αλλά γράφω όρθιος. Αναπνέω για τελευταία φορά το μυρωμένο ελληνικό αέρα. Χαίρε Ελλάδα, πατρίδα ηρώων. Ζήτω η πατρίδα!»
ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΗΡΩ, 17 χρόνων, απ’ την Αθήνα:
«Υπομονή κι υπομονή, καρτέρι και καρτέρι,
και τούτος ο Σεπτέμβριος τη Λευτεριά θα φέρει».
Σε ένα από τα τετράστιχά της, λίγο πριν εκτελεστεί.
ΛΑΜΠΡΙΝΙΔΗΣ ΜΑΝΟΛΗΣ:
«1-5-44. Αφήνω γεια σε όλους σας. Σας φιλώ όλους. Γεια σας για πάντα. Ζήτω η Ελλάς, ζήτω το ΕΑΜ!»
ΛΙΤΙΝΑΣ ΜΑΝΟΛΗΣ, 28 χρόνων, απ’ την Κρήτη:
«Σήμερα το πρωί τουφεκιζόμεθα. Πέφτουμε για την πατρίδα, με γέλιο στα χείλη για τη Λευτεριά. Πέφτουμε για τη Λευτεριά. Να είστε περήφανοι».
ΜΑΚΡΗΣ ΙΑΚΩΒΟΣ, απ’ το Γύθειο Λακωνίας:
«Έχω πολύ, μα πάρα πολύ θάρρος και αντιμετωπίζω την κατάσταση γελαστός. Να είστε υπερήφανοι. Κρατήστε ψηλά-ψηλά τη σημαία και θάψτε τον αιμοβόρο φασισμό, ξένο και ντόπιο. Το σώμα μας ας γίνει ολοκαύτωμα για τη λαοκρατία, θυσιάζοντάς το στο βωμό της Λευτεριάς».
ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ, δάσκαλος από την Αμαλιάδα:
«Πεθαίνω για τη Λευτεριά».


ΜΑΡΙΑΚΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ, γεωπόνος από τα Χανιά:
«Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη Λευτεριά, παρά να ζει σκλάβος».
ΜΠΟΥΡΑΣ ΚΩΣΤΑΣ από το Μελιγαλά Μεσσηνίας:
«… Σας φιλώ όλους. Ζήτω η Ελλάδα!»
ΟΡΦΑΝΤΗΣ ΚΩΣΤΑΣ, 19 χρονών:
«Αύριο, 16 Ιανουαρίου, θα με τουφεκίσουν. Ζήτω η γλυκιά μας Ελλάδα».
ΡΕΜΠΟΥΤΣΙΚΑΣ ΜΗΤΣΟΣ, απ’ την Αχαγιά Πάτρας:
«Αγαπημένοι μου, ο θάνατός μου δεν θα πρέπει να σας λυπήσει, αλλά να σας ατσαλώσει πιο πολύ για την πάλη που γίνεται. Σφίξτε τις καρδιές σας και βγείτε παλικάρια από τη νέα δοκιμασία. Έτσι θα μας τιμήσετε καλύτερα. Όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ».
ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ ΡΟΥΣΟΣ, βουλευτής των Φιλελευθέρων, από τη Νεάπολη της Κρήτης. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του ΕΑΜ:
«… Θα προχωρήσω περήφανος, γιατί γεννήθηκα Έλληνας. Δυστυχώς, το βάρος αυτής της κληρονομιάς δεν το αισθάνονται όλοι. Στρέφομαι σε σας, διαλεχτοί μου για να σας επαναλάβω εκείνο που πολλές φορές σας έλεγα. Η ζωή μου ανήκει στην πατρίδα. Καμιά θυσία δεν μπορεί να θεωρηθεί μεγάλη όταν γίνεται για την Ελλάδα και καμιά κληρονομιά δεν είναι πιο μεγάλη από εκείνη που αφήνει ένας τίμιος θάνατος για την πατρίδα».
ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΣΑΒΒΑΣ, απ’ την Καλλίπολη Θράκης:
«Ας μάθει όλη η Ελλάδα πως ούτε στιγμή δεν χάσαμε την πίστη για την τελική νίκη. Καμιά δύναμη δεν θα μπορέσει να τσακίσει το Κ.Κ.Ε. Θα νικήσει!»
ΣΙΡΜΠΑΣ ΚΩΣΤΑΣ 22 χρόνων, απ’ τα Τρίκαλα Θεσσαλίας:
«… Έχετε γεια! Ζήτω η Ελευθερία! Ήταν γραφτό να πεθάνω τον Απρίλη».
ΣΟΥΚΑΤΖΙΔΗΣ ΝΑΠΟΛΕΩΝ, απ’ την Κρήτη (καταγόταν από την Προύσα της Μικράς Ασίας):
«Πατερούλη, πάω για εκτέλεση. Να’ σαι περήφανος για το μοναχογιό σου. Γεια, γεια πατερούλη. Αδελφούλα μου, πάω για εκτέλεση. Σε λάτρεψα πολύ, όσο και τη γυναίκα μου. Δεν μπόρεσα να σας κάνω ευτυχισμένες. Λίγη αγάπη στον μπαμπά, όσο ζει. Γεια, γεια σου λατρευτή μου αδελφούλα».
ΣΙΝΑΝΟΓΛΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ. Καταγόταν απ’ τη Μικρά Ασία:
«Αγαπημένοι μου γονείς, όταν θα λάβετε την παρούσα επιστολή μου, εγώ δεν θα είμαι πια ζωντανός. Δεν θα κλάψετε για μένα. Δεν θέλω δάκρυα και θρήνους. Εσείς ξέρετε, διότι πάντα σας το έλεγα, ότι εγώ δεν θα πεθάνω άρρωστος στο κρεβάτι, αλλά θα πεθάνω όρθιος, μαχόμενος, και από μπαρούτι. Έτσι και θα γίνει σε λίγες ώρες. Μη στεναχωριέστε καθόλου. Το εναντίον, πρέπει να είστε υπερήφανοι για μένα, που θυσιάζομαι στον αγώνα για τη πατρίδα και την ελευθερία».
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ. Απ’ τα Μεγάλα Καλύβια Θεσσαλίας:
«Αγαπητέ Νίκο, όταν θα πας στα Τρίκαλα, πέρνα από το χωριό μου και φίλα μου το γέρο μου. Οι κόποι του με έφεραν ως εδώ. Δεν ζηλεύω αυτούς που ζουν, μα αυτούς που θα ζήσουν σ’ ένα κόσμο ελεύθερο».


ΤΣΑΤΣΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ, 24 χρόνων, απ’ τη Λάρισα:
«Αγαπημένες μου φίλες, συντρόφισσες στον αγώνα για την Ελευθερία, πεθαίνω άξια και τιμημένα, σαν Ελληνίδα. Όμως μη λυπάστε. Άλλες θα ξεφυτρώσουν μετά το θάνατό μου, χιλιάδες. Μανούλα, χάνεις μια κόρη που δεν σου ανήκει, γιατί ανήκει πριν απ’ όλα στην Ελλάδα. Με το θάνατό μου γίνονται κόρες σου όλες οι κόρες της Ελλάδας κι εσύ γίνεσαι μάνα όλου του κόσμου και όλων των λαών που πολεμούν για τη Λευτεριά, τη δικαιοσύνη και την ανθρωπότητα. Είμαι περήφανη, ώστε δεν περίμενα τέτοια τιμή να πεθάνω εγώ, ένα φτωχό κορίτσι του λαού, για ιδανικά τόσο ωραία και υψηλά. Θα ήθελα η εκτέλεση μου να γίνει σ’ ανοιχτό χώρο για να ρίξω μια τελευταία ματιά μου στον Όλυμπο και στα βουνά όπου κατοικεί η αξία κι η ελπίδα της Ελλάδας. Στον τάφο μου φέρνετε, αν μπορείτε, κόκκινα λουλούδια. Τίποτ’ άλλο. Και χτυπάτε με κάθε μέσο τη βαρβαρότητα».
ΤΣΙΡΚΑΣ ΚΩΣΤΑΣ, απ’ την Ήπειρο:
«Γεια και χαρά! Σας φιλώ όλους με πολλή αγάπη». «Πρωτομαγιά. Γεια σας όλοι, πάμε για μάχη».
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ:
«Η βραδιά πέρασε όλο με τραγούδια πατριωτικά. Γλυκιά μου μάνα, φεύγω. Το κορμί μου πια δεν υπάρχει. Μην κλαις, ηρωικιά Ελληνίδα. Άσε τα δάκρυα. Γέρο, κουράγιο. Σφίξε τα δόντια. Σπύρο… άγριε! Να κάθεσαι ήσυχα και ξέρε ότι οι τσολιάδες με σκοτώνουν μια, κι ήθελες και συ να γίνεις τέτοιος… Θάρρος, κουράγιο! Πεθαίνω και βλέπω τη Λευτεριά να γλυκοχαράζει».

«Γράμματα και μηνύματα εκτελεσθέντων πατριωτών της Εθνικής Αντίστασης» - ΠΕΑΕΑ (Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης)



Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Η μάχη στην ψυχή του ανθρώπου (οι δυο λύκοι)


Ένα βράδυ ένας γέρος ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων και του είπε: 
- Γιέ μου, η μάχη γίνεται ανάμεσα σε δυο λύκους που έχουμε όλοι μέσα μας.
Ο ένας είναι το Κακό. Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η ενοχή, η προσβολή, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.
Ο άλλος είναι το Καλό. Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία.
Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:
- Και ποιος λύκος νικάει;
Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά:

- Αυτός που ταΐζεις.

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Υπάρχει καμιά δουλειά; (Ελλάδα 2017)


Μπαίνει μια μέρα ένας άνεργος μέσα σε ένα μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και ρωτάει τον ιδιοκτήτη αν υπάρχει καμιά δουλειά.
«Βεβαίως και υπάρχει μια θέση» απαντά αμέσως ο καταστηματάρχης. «Κάθε εβδομάδα θα πρέπει να έρχεσαι τρεις μέρες και να είσαι εδώ για δύο ώρες κάθε φορά. Ο μισθός σου θα είναι 2.500 ευρώ τον μήνα, με εταιρικό αυτοκίνητο, κινητό και μία ξανθιά μοντέλο για γραμματέα.
Ο άνεργος γουρλώνει τα μάτια.
«Πλάκα μου κάνεις;»
Και ο καταστηματάρχης…
«Ναι, αλλά εσύ το άρχισες!»

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Ο τελευταίος πρόεδρος - Μίμης Ανδρουλάκης


Έχει ολοκληρωθεί η ορκωμοσία του Φράνκλιν Ρούζβελτ, τον Μάρτη του 1933, και ένας επισκέπτης τού λέει: «Πρόεδρε, αν πετύχει το πρόγραμμά σου μέσα σε αυτή τη φοβερή κρίση, θα είσαι ο μεγαλύτερος Πρόεδρος της Αμερικής όλων των εποχών. Αν αποτύχεις, σίγουρα θα είσαι ο χειρότερος!». «Όχι, φίλε, δε θα είμαι ο χειρότερος! Θα είμαι ο τελευταίος Πρόεδρος!».

Μίμης Ανδρουλάκης, «Ε, Πρόεδρε», Καστανιώτης

Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Πέντε ποντικοί, δεκαοχτώ νυφίτσες


Τα παιδιά χωρίζονται σε δυο ομάδες αντικριστά. Η κάθε ομάδα δένεται με τα χέρια σταυρωτά και λέει από ένα στίχο. Η ομάδα που λέει το στίχο κάνει δυο - τρία βήματα μπροστά στο μισό στίχο και στον άλλο μισό γυρίζει στη θέση της.
- Πέντε ποντικοί, δεκαοχτώ νυφίτσες          
- γάμο κάνανε κοντή, νεραντζούλα φουντωτή.
- Γάμο κάνανε, παντρεύαν τη χελώνα
- και της δίνανε κοντή νεραντζούλα φουντωτή.
- Και της δίνανε ένα κλωνί σιτάρι
- και τ’ αλέθανε κοντή νεραντζούλα φουντωτή.
- Και τ’ αλέθανε στου ψύλλου το ποδάρι
- βάζει ο ψύλλος μια φωνή, το ποδάρι μου πονεί.
- Τρέξτε όλοι οι γειτόνοι, γιατ’ ο ψύλλος δε γλιτώνει.
- Ένας ποντικός τον κυρ γιατρό φωνάζει:
- έλα μέσα κυρ γιατρέ, κάθισε στον καναπέ
- για να πιεις καφέ.
- Να διατάξεις αλοιφή
- για του ψύλλου την πληγή.

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Το ξεπεσμένο έθνος μας - Κωστής Παλαμάς


Η Κυρία σκοντάπτει καθ’ οδόν και πέφτει. Μα τι πέσιμο! Το καπέλο της εσφενδονίσθη μακράν, και ο ποδόγυρος της εσθήτος της κατέλαβε τη θέσιν του, μεταβληθείς εις κεφαλόδεσμον. Αποκαλυπτήρια. Η Κυρία προς παρερχόμενον διαβάτην: “Βοήθεια!” Ο διαβάτης: “Μωρέ τι λες! να χάσω τέτοιο θέαμα!” Δεν δυνάμεθα ωραία να παραβάλωμεν την πεσμένη με το ξεπεσμένο έθνος μας, και ο κυνικός διαβάτης δεν είναι οι πατέρες του έθνους, οι ρουσφετομανείς;
Κωστής Παλαμάς (εφημερίδα «Μη χάνεσαι», 15 Οκτωβρίου 1882), απ’ το βιβλίο «Κ. Παλαμά Άρθρα και χρονογραφήματα» Εκδόσεις Ίδρυμα Κ. Παλαμά

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

6 τύποι γονέων που «ευθύνονται» για το bullying – και δεν το ξέρουν


6 τύποι γονέων που «ευθύνονται» για το bullying – και δεν το ξέρουν
Μαργαρίτα Αλευρίδη
Θα σου εξομολογηθώ πως έχω βαρεθεί πια τις ομιλίες για το bullying. Να την πω την αμαρτία μου.
Όχι για κανέναν άλλον λόγο εκτός του ότι το αποτέλεσμα επιμένει δυσανάλογο με την τόση προσπάθεια παιδαγωγών και ψυχολόγων. Δεν έχω καμία απολύτως διάθεση να το παίξω ειδικός, γιατί πολύ απλά δεν είμαι. Δεν μπορώ όμως, ως μαμά, μετά από τόσα πάρε δώσε με ενδοσχολικά και εξωσχολικά περιβάλλοντα, να μην αναρωτηθώ πως γίνεται, παρόλη την τεράστια παγκόσμια ευαισθητοποίηση απέναντι στο συγκεκριμένο φαινόμενο, αυτό να εξακολουθεί να παρελαύνει ανενόχλητο και να εξαπλώνεται με τρομερούς ρυθμούς στα σχολικά προαύλια. Κάτι πρέπει να γίνεται λάθος. Κάτι μοιάζει να μην λειτουργεί σωστά.
Αποφάσισα λοιπόν να αγνοήσω την τελευταία σχετική με το θέμα ομιλία και να αξιοποιήσω τον νεοαποκτηθέντα ελεύθερο χρόνο μου, μετά την δουλειά, στον καναπέ. Έτσι, χαζεύοντας τους σοβάδες στο ταβάνι και με σκοπό να καταφέρω επιτέλους να διαμορφώσω μια προσωπική άποψη για αυτό που λέγεται σχολικός εκφοβισμός, μου ήρθαν στο μυαλό έξι τύποι γονιών συμμαθητών της κόρης μου, που συναναστράφηκα θέλοντας και μη όλα αυτά τα χρόνια. Σου τους παρουσιάζω παρακάτω συνοπτικά μήπως ενώσεις και εσύ τα δικά σου κομμάτια του πάζλ.

Ο γονιός του παιδιού που ηγείται πάντα των πάντων. Είναι εκείνος που, στις ουρές για τις επιδόσεις των σχολικών ελέγχων, δεν χάνει την ευκαιρία να μιλάει στους άλλους γονείς για το παιδί του, που είναι το φαινόμενο της τάξης. Είναι ο γονιός που το μπερδεύει με άλογο κούρσας στο οποίο έχει ποντάρει πολλά και συνεπώς αδυνατεί να διαχειριστεί την οποιαδήποτε αποτυχία του οπουδήποτε. Συνήθως υπερχρεώνει τον πολύτιμο ελεύθερο παιδικό χρόνο με του κόσμου τις εξωσχολικές δραστηριότητες και προσπαθεί επιπλέον να διαμορφώσει με εκπαίδευση πεζοναύτη έναν παιδικό χαρακτήρα εξαιρετικά ανταγωνιστικό και ανθεκτικό που θα αντλεί χαρά μόνο από τις πρωτιές. Άλλωστε οι άνθρωποι χωρίζονται αποκλειστικά σε winners και losers.

Ο γονιός του παιδιού που αδυνατεί να κατανοήσει βασικές αξίες ηθικής. Είναι εκείνος που την ώρα που ετοιμάζεται να πάει στο γυμναστήριο με την πανάκριβη μηνιαία συνδρομή κάνει κήρυγμα στο παιδί του για τις οικογένειες που δεν βγάζουν τον μήνα λόγω κρίσης ενώ αυτό το αναίσθητο χτυπιέται νυχθημερόν απαιτώντας άλλο ένα πανάκριβο ηλεκτρονικό γκάτζετ, που τελικά αποκτά. Συνήθως ο ίδιος γονιός θα αφήσει το αυτοκίνητό του για «πέντε λεπτά, σιγά» στη θέση των αναπήρων στο parking του σούπερ μάρκετ προκειμένου να αγοράσει τρόφιμα για την αποστολή βοήθειας στους πρόσφυγες, που οργανώνει το σχολείο.

Ο γονιός του παιδιού που γνωρίζει πως χωρίς «δεκανίκια» θα αδικείται μόνιμα. Είναι εκείνος που ανακατεύεται με όλα τα σχολικά γίγνεσθαι, ανήκει σε ομάδες και συλλόγους, ξημεροβραδιάζεται στους σχολικούς διαδρόμους, παζαρεύει το κάτι παραπάνω στην βαθμολογία μέχρι τελικής πτώσεως και γνωρίζει τα πάντα για τους πάντες. Συνηθίζει να απαξιώνει ακόμα και μπροστά στο ίδιο του το παιδί τον προκατειλημμένο δάσκαλο, που τολμάει να το «αδικεί κατ’ εξακολούθηση» μην δίνοντάς του τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην σχολική παράσταση και κάνει τεράστιο θέμα όταν το τάδε παιδί έγραψε παραπάνω από το δικό του στο τεστ ιστορίας, επειδή γνώριζε τα sos.

Ο γονιός του παιδιού που νιώθει μειονεκτικά για την οικογένειά του. Είναι εκείνος που πασχίζει να εντάξει το παιδί του σε ανώτερη οικονομικά κοινωνική ομάδα από αυτήν που ανήκει ο ίδιος. Κάνει αιματηρές οικονομίες για να του εξασφαλίσει ρούχα και παπούτσια ακριβών brands, προκειμένου αυτό να ενσωματωθεί σε παρέες με συγκεκριμένο κοινωνικό στάτους. Το καθοδηγεί να ακολουθεί κατά πόδας ό,τι γυαλίζει στα δικά του μάτια, μαθαίνοντάς το έτσι να απαξιώνει την οικογένεια στην οποία μεγάλωσε, προφανώς για τους λάθος λόγους.

Ο γονιός του παιδιού που μαθαίνει να αναπτύσσει τα λάθος κριτήρια. Είναι εκείνος που φορτώνει, ελαφρά την καρδία, τις προσωπικές του αποτυχίες στις παιδικές πλάτες, φορτώνοντάς τες δια βίου με ένα παράτησα τα πάντα για εσένα. Είναι ο ίδιος που κοιτάζει με μισό μάτι τον γονιό που δεν μπορεί να θυμηθεί πόσες φορές έβηξε το παιδί του την περασμένη εβδομάδα ή σε ποιο κεφάλαιο της γεωμετρίας βρίσκεται η τάξη του. Είναι ο ίδιος που θα κρίνει ως ανεπαρκή εκείνον τον γονιό με την προσεγμένη εμφάνιση ή την επιτυχημένη καριέρα, καθόσον μητρότητα/πατρότητα ίσον εμμονική προσήλωση μόνο σε έναν στόχο. Αυτόν του παιδιού.

Ο γονιός του ηττοπαθούς παιδιού. Είναι εκείνος που επαναπαύεται στην ψευδαίσθηση πως το facebook ή η τηλεόραση κάνουν μεγαλύτερο κακό στο παιδί του από έναν γάμο γεμάτο συναισθηματικές άπνοιες και μια οικογένεια που βγαίνει από τις ναφθαλίνες στα κυριακάτικα τραπέζια και στις γιορτές. Είναι ο γονιός που θεωρεί πως όσα βλέπουν τα μάτια του κόσμου ζυγίζουν περισσότερο από όσα βλέπουν τα μάτια του ίδιου του παιδιού. Προτιμά να κλείνει πόρτες από το να ανοίγει διαλόγους, προσποιούμενος πως προβλήματα υπάρχουν μόνο όταν τα προκαλείς. Το αγαπημένο του μότο είναι το εσύ να μην ανακατεύεσαι, να μην μπλέκεις, να κάθεσαι στα αυγά σου.

Όχι, δεν χρειάζεται να παρακολουθήσω καμία άλλη ομιλία για τον σχολικό εκφοβισμό. Αν θυμηθώ όλα τα περιστατικά που έχουν καταγραφεί στο σχολείο της κόρης μου ή στα σχολεία παιδιών φίλων τόσα χρόνια, μπορώ εύκολα και χωρίς καμία άλλη πληροφορία να σου πω ποιανού παιδί ήταν ο θύτης, ποιανού το θύμα και ποιανού ο άπραγος θεατής.
Θα ήθελα πολύ να πιστεύω πως δεν ανήκω σε καμία από τις παραπάνω κατηγορίες γονιών, αλλά προφανώς και έχω πιάσει τον εαυτό μου κατά καιρούς έτοιμο να πέσει ή να πέφτει σε τέτοιου είδους κοινωνικές παγίδες. Τώρα θα μου πεις πως έτσι είναι φτιαγμένη η κοινωνία. Και θα σου πω πως συμφωνώ. Πως θα μπορούσα να διαφωνήσω άλλωστε αν δεν καταφέρω πρώτα από όλα να συνειδητοποιήσω με ποιον τρόπο έχω διεκδικήσει ή εξασφαλίσει ή καθορίσει την θέση και την πορεία την δικιά μου ή του παιδιού μου μέσα σε αυτήν την ίδια την κοινωνία;
Βέβαια, ο στρουθοκαμηλισμός της πλειοψηφίας είναι πως ανήκει σε μία ανώτερη ελίτ, η οποία από μόνη της δεν φτάνει για να κάνει την διαφορά και να οδηγήσει σε ένα καλύτερο κοινωνικά αύριο, οπότε αρκείται στο να κουνάει απλώς το δάχτυλο απέναντι στα κακώς κείμενα.

Αγνοεί προφανώς πως, από την φύση τους, οι κάθε είδους ελίτ συνιστώνται από μειοψηφίες. Και από αυτήν την ηθελημένη παράβλεψη, από αυτήν την μικρή λεπτομέρεια, ξεκινούν τα περισσότερα κοινωνικά παρατράγουδα, που καταλήγουν δυστυχώς στα σχολικά προαύλια.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Ο αλεπού, ο λύκος και το κατώι του παπά


Μια φορά και έναν καιρό ο λύκος περπατώντας στο δάσος συνάντησε την αλεπού. Την είδε καλοθρεμμένη και χαρούμενη ενώ ο ίδιος ήταν αδύνατος και κακοπαθημένος.
«Τι έγινε κυρά αλεπού;» την ρώτησε. «Πώς τα καταφέρνεις και καλοτρώς, ενώ όλα τα άλλα αγρίμια του δάσους βρίσκουμε τόσο  δύσκολα τροφή που μόλις μας φτάνει για να στεκόμαστε στα πόδια μας;»
Η αλεπού είδε τον λύκο αδυνατισμένο και πεινασμένο και τον λυπήθηκε.
«Άκουσε να δεις» του λέει, «επειδή σε λυπάμαι έτσι που σε βλέπω θα σου πω ένα μυστικό. Ανακάλυψα μια τρύπα στον τοίχο στο  κατώι του παπά. Πάω λοιπόν κάθε βράδυ και τρώω από τα καλούδια που έχει αποθηκεύσει εκεί. Έλα μαζί μου απόψε, να σου δείξω».
Με μεγάλη χαρά ακολούθησε την αλεπού ο λύκος εκείνο το βράδυ. Μπήκαν από την τρύπα στο κατώι του παπά, όπου είχε κάθε λογής καλούδια, παστό, λουκάνικα, τυριά, τόσα που ο λύκος δεν είχε δει ποτέ του. Έπεσε λοιπόν με τα μούτρα στο φαγητό.
Και η αλεπού έτρωγε, αλλά αυτή είχε τον νου της και κάθε λίγο πήγαινε και έλεγχε να δει αν χωράει να περάσει από την τρύπα. Ο λύκος τίποτε, την είχε πέσει στο φαγητό χωρίς άλλη σκέψη.
Κάποια στιγμή ο παπάς άκουσε θόρυβο στο κελάρι.
«Α!», είπε, «θα είναι αυτός ο κλέφτης που ταράζει τις προμήθειές μου κάθε βράδυ. Τώρα θα δει» και κατέβηκε να πιάσει τον κλέφτη. Η αλεπού μόλις άκουσε τα βήματα να πλησιάζουν, πραφ πέρασε από την τρύπα και έτρεξε μακριά να σωθεί. Έτρεξε και ο λύκος, όμως καθώς είχε φουσκώσει η κοιλιά του απ’ το πολύ φαΐ, κόλλησε στην τρύπα. Έτσι κολλημένο τον βρήκε ο παπάς, άρπαξε μια βρεγμένη σανίδα και τον έκανε μαύρο στο ξύλο. Πλήρωσε εκείνος τα σπασμένα, όχι μόνο για ότι έφαγε ο ίδιος, αλλά και γιατί ο παπάς θεώρησε ότι αυτός ήταν ο κλέφτης που τον επισκεπτόταν κάθε βράδυ.
Η πονηρή αλεπού, δεν μπορούσε βέβαια να κάνει κάτι γι’ αυτό,  ακούγοντας λοιπόν τον παπά να δέρνει τον λύκο σχολίασε σκωπτικά:

«Στου παπά τα κατωγάκια παίζουν τα κωλοραβδάκια!»

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Η ιστορία ενός φαγητού ή πώς ο βακαλάος σχετίζεται με την 25η Μαρτίου


Το εθνικό μας φαγητό για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου είναι ο μπακαλιάρος υγράλατος με σκορδαλιά. Πώς, όμως, καθιερώθηκε αυτό το έθιμο και πως ενσωματώθηκε στις διατροφικές μας συνήθειες ο μπακαλιάρος ή αλλιώς βακαλάος; Η ιστορία του μπακαλιάρου ξεκινά με την εποχή των Βίκινγκς, όπου πρωτοεμφανίστηκε σαν εμπορικό προϊόν περί το 800 μ.Χ..
Μάλιστα, λέγεται ότι κυνηγώντας βακαλάους οι Βίκινγκς ανακάλυψαν κατά λάθος τον «νέο κόσμο». Τη σκυτάλη από αυτούς πήραν οι Βάσκοι ψαράδες, οι οποίοι ξεκίνησαν το εμπόριο του μπακαλιάρου από το Μεσαίωνα και οδηγήθηκαν στο πάστωμα του, μέσα από το οποίο πέτυχαν πρώτον, να έχουν φαγητό που διατηρείται στα μακρινά τους ταξίδια και δεύτερον, βρήκαν μια τροφή νηστίσιμη, αλλά και φθηνή για το λαό της Ισπανίας.
Οι Βάσκοι, μάλιστα, επειδή ο βακαλάος κάλυπτε μεγάλο μέρος της διατροφής των κατοίκων της Ενδοχώρας που δε μπορούσαν να πηγαίνουν συχνά στα παράλια για να προμηθεύονται φρέσκα ψάρια, ονόμασαν τον παστό μπακαλιάρο «ψάρι του βουνού».
Ο βακαλάος, αυτό το τόσο νόστιμο και θρεπτικό ψάρι μπήκε στο τραπέζι μας τον 15ο αιώνα και κατάφερε να διεκδικήσει επιτυχώς τη δική του θέση στο εθνικό μας εδεσματολόγιο. Πως, όμως, σχετίζεται με την 25η Μαρτίου και γιατί είναι το «πιάτο» της ημέρας;
Απλούστατα και σύμφωνα με την κοινή λογική, κατά τη διάρκεια της σαρακοστιανής νηστείας η Εκκλησία επιτρέπει μόνο δύο φορές την κατανάλωση ψαριού, ήτοι την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και την Κυριακή των Βαΐων. Με εξαίρεση τα νησιά, όπου το φρέσκο ψάρι δεν ήταν ποτέ πολυτέλεια, οπουδήποτε αλλού στην Ελλάδα ο παστός μπακαλιάρος εκείνες τις εποχές αποτέλεσε την εύκολη λύση, καθώς ήταν πιο εύκολο να τον προμηθευτεί κανείς και επιπλέον, μπορούσε να διατηρηθεί εκτός ψυγείου, οπότε πέρασε στην παράδοση και κατά συνέπεια έγινε το εθνικό φαγητό της 25ης Μαρτίου.

Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε ότι στις μέρες μας, την παγκόσμια πρωτιά σε κατανάλωση μπακαλιάρου κατέχει η Πορτογαλία, διότι οι Πορτογάλοι έχουν δημιουργήσει εκατοντάδες διαφορετικές συνταγές για την αξιοποίησή του στην εθνική τους διατροφή, ενώ κατά παράδοση τον αποκαλούν «πιστό φίλο».

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Αριθμοί στη σειρά


Οι επόμενοι αριθμοί είναι στη σειρά. Σε ποια σειρά όμως;
2, 1, 8, 5, 4
 Αν προσπάθησες αρκετά και δεν κατάφερες να βρεις τη λύση, μπορείς να τη δεις στα σχόλια.

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Οδηγέ, ε οδηγέ - Σωτήρης Δημητρίου


Ο Σωτήρης Δημητρίου γεννήθηκε το 1955 στην Πόβλα Θεσπρωτίας και ζει στην Αθήνα. Έχει τιμηθεί για το έργο του με το βραβείο διηγήματος της εφημερίδος «Τα Νέα» (1987), δύο φορές με το βραβείο διηγήματος του περιοδικού «Διαβάζω», ενώ το μυθιστόρημά του «Ν’ ακούω καλά τ’ όνομά σου» ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας. Κείμενά του έχουν μεταφερθεί πολλές φορές στον κινηματογράφο («Αμέρικα» του Σάββα Καρύδα, «Απ’ το χιόνι» του Σωτήρη Γκορίτσα, «Τα οπωροφόρα της Αθήνας» του Νίκου Παναγιωτόπουλου, κ.ά.).
Σημαντικά του έργα: τα «Ντιάλιθ’ ιμ, Χριστάκη», «Ν’ ακούω καλά τ’ όνομά σου», «Η φλέβα του λαιμού», «Η βραδυπορία του καλού», «Τους τα λέει ο Θεός».


Ο οδηγός της νταλίκας έπινε μπίρα στο σαλόνι του επιβατηγού πλοίου της γραμμής Ηγουμενίτσα - Ανκόνα. Στην συντροφιά ήταν κι άλλοι δυο συνάδελφοί του.
«Άδειος πας;» του λέει ο ένας.
«Μαλάκας είσαι;» χτύπησε την τζέπη πάνω απ’ το μπουφάν.
«Καλά τα λεφτά;»
«Αν βγάλεις τα λαδώματα και πάλι καλά είναι. Ούτε με δέκα δρομολόγια πατάτες δεν τα βγάζω».
«Στο Ρίμινι πας;»
«Στο Ρίμινι».
Στην νταλίκα είχε δυο Αφγανούς, έναν μεσήλικα κι ένα παιδαρέλι. μπάρμπας κι ανιψιός απ’ ό,τι κατάλαβε. Πήγαιναν στο Βέλγιο όπου είχε φτάσει πριν λίγα χρόνια ο αδερφός του θείου.
Στο τελείωμα του θαλάμου ακριβώς πάνω απ’ τον πίρο στο επικαθήμενο είχε διαμορφώσει έναν χώρο γύρω στο μισό μέτρο πλάτος. Εκεί χώρεσαν δυο άνθρωποι κι ένας, ας τον πούμε, πάγκος.
Όλη την νύχτα στο ταξίδι οι οδηγοί έπιναν μπίρες και φλυαρούσαν. Στην ελάχιστη κρύπτη οι δύο λαθρομετανάστες είχαν σφίξει γερά τις παλάμες τους. Κάπου κάπου ο θείος χάιδευε τον ανιψιό του στο κεφάλι.
Δεν ήθελε να φύγουνε αλλά τον έφαγε ο ανιψιός του.
«Θα φύγω μόνος μου» του είπε μια φορά και το αποφάσισε κι ο θείος.
Μέσα στο κρύο σκοτάδι άκουγαν το μακρινό αχολαητό από τις μηχανές του πλοίου.
Ήταν ο αγαπημένος του ανιψιός. Ήπιος, λίγο απόμακρος, εγκάρδιος, ευγενικός. Δεν είχε ποτέ αντιληφθεί να πλήγωσε άνθρωπο είτε με πράξη είτε με λόγο. Τόσο νέος και έμοιαζε με έμπειρο άντρα. Τώρα στο σκοτάδι είχε συνεχώς στο μυαλό του την εικόνα του εφήβου στην κρυσταλλώδη -λόγω του υψομέτρου- άνοιξη της πατρίδας τους. Να τρέχει στ’ αγριολούλουδα, να χοροπηδά, να γελάει.
Ψευτοκοιμήθηκε λίγο και ένιωσε όταν ξύπνησε το χέρι του ανιψιού του να έχει χαλαρώσει. Κοιμόταν βαριά.
Οι τρεις οδηγοί συνέχιζαν το ξενύχτι στα «φρουτάκια».
«Ρε σεις για την τύχη μας άνοιξε αυτή η φάμπρικα; Κοντεύω να ξεχρεώσω την νταλίκα».
«Εγώ θα πάρω εκείνη την κούκλα το σκάνια Ρο. Έχετε δει: Σου κόβεται η ανάσα. Είναι η πόρσε του φορτηγού. Θα τρώει πατάτες ο νομός Ιωαννίνων για κάνα μήνα με ένα ταξίδι. Θεόφιλος Χρήστου του Ιωάννου. Θα ζωγραφίσω και κάτι φρούτα, βρήκα έναν καλλιτέχνη μούρλια».
«Τι να κάνουν ρε οι δικοί σου» λέει ο τρίτος στον νταλικέρη με τους Αφγανούς. «Εντάξει με τον αέρα;»
«Δεν έχουν ανάγκη, ξέρεις τι διαόλοι είναι; Τριάντα μέρες ποδαρόδρομο έκαναν μέχρι τους Κήπους».
«Κοίτα μαλάκα μου μην κάτσει καμιά στραβή. Εύκολο είναι. Στο κάτω κάτω ψυχές είναι».
«Τρελός είσαι; Όλα υπό έλεγχο. Το πρωί θα τους βγάλω σε καμιά ερημιά. Άντε υγεία».
«Υγεία».
Το πρωί ο οδηγός αφού πέρασε τελωνείο και έλεγχο μπήκε στον δρόμο για το Ρίμινι φουλαριστός. Ένιωθε τα βλέφαρά του βαριά, μολυβένια, μια γλυκιά χαύνωση τον κυρίεψε. Δυο τρεις στιγμούλες ένιωσε την νταλίκα να πηγαίνει μόνη της.
«Α, δεν πάμε καλά» σκέφτηκε. «Θα το φας το κεφάλι σου. Στο πρώτο πάρκιγκ να τον πάρω κάνα δεκάλεπτο».
Πράγματι πάρκαρε την νταλίκα με δυσκολία κι αμέσως έπεσε τούβλο στον ύπνο. Οι δυο λαθρομετανάστες από ώρα ένιωθαν τον αέρα λιγοστό. Δεν είχε κάνει ο οδηγός ούτε μια τρύπα από φόβο.
Είχαν σηκωθεί όρθιοι -καμπουριαστά, περίπου σκυφτοί- και χτυπούσαν με μανία την λαμαρίνα. Μάτωσαν οι γροθιές τους. Τώρα που η νταλίκα ήταν αραγμένη και να περνούσε κάποιος πεζός -που δεν περνούσε- τα αυτοκίνητα που έτρεχαν ιλιγγιωδώς σκέπαζαν κάθε άλλο ήχο. Αποκαμωμένοι έκατσαν στον πάγκο και ανάπνεαν πνιγηρά, αναρροφητικά.
Σαν να ανάπνεαν από σαράντα πόντους βαμβάκι κολλημένο στη μύτη.
«Οδηγέ, ε οδηγέ» ψιθύρισε ο ηλικιωμένος. Δίπλα ο ανιψιός του έτρεμε. Έβαλε την παλάμη του στα πυκνά μαλλιά και ξάφνου πλημμύρισε εκτυφλωτικά το μυαλό του μια πλαγιά γεμάτη άσπρα κυκλάμινα. Ο ανιψιός του φέρνει αγκαλιά ένα μικρό κατσικάκι και η μάνα του -η αδερφή του- τον χαϊδεύει στο κεφάλι και τον αποκαλεί ζυγούρι μου. Ένας πικρός ωκεανός δάκρυα ανέβηκε στα μάτια του.
Γρήγορα γρήγορα να του οικονομήσει αέρα.
Έσκισε το πουκάμισό του, στούπωσε το στόμα του και κατόπι έκλεισε με το χέρι του την μύτη -τανάλια- μέχρι να έρθει η ασφυξία.

Σωτήρης Δημητρίου, Τα ζύγια του προσώπου