Διάλογος μητέρας - παιδιού

- Παιδί μου δε σου είπα να μην πηγαίνεις κάθε βράδυ στο κλαμπ; Θα κουφαθείς στο τέλος!

- Έφαγα ρε μάνα, παράτα με!!!

Ποιος σκότωσε τη Λερναία Ύδρα;

Πάει ο επιθεωρητής σ’ ένα σχολείο, μπαίνει στην αίθουσα και ρωτάει:

- Ποιος σκότωσε την Λερναία Ύδρα;

- Πες μου εσύ Ελενίτσα…

- Πάντως εγώ… κύριε, όχι…

- Για πες μου εσύ, Γιαννάκη…

- Σας το ορκίζομαι κύριε, ούτε εγώ την σκότωσα…

Γεμάτος απορία για την άγνοια, ρίχνει μια άγρια ματιά στον δάσκαλο κι αυτός του λέει:

- Δεν πιστεύω, κύριε επιθεωρητά, να υποψιάζεστε εμένα!

Υπάρχει καμιά δουλειά; (Ελλάδα 2017)

Μπαίνει μια μέρα ένας άνεργος μέσα σε ένα μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και ρωτάει τον ιδιοκτήτη αν υπάρχει καμιά δουλειά.

«Βεβαίως και υπάρχει μια θέση» απαντά αμέσως ο καταστηματάρχης. «Κάθε εβδομάδα θα πρέπει να έρχεσαι τρεις μέρες και να είσαι εδώ για δύο ώρες κάθε φορά. Ο μισθός σου θα είναι 2.500 ευρώ τον μήνα, με εταιρικό αυτοκίνητο, κινητό και μία ξανθιά μοντέλο για γραμματέα.

Ο άνεργος γουρλώνει τα μάτια.

«Πλάκα μου κάνεις;»

Και ο καταστηματάρχης…

«Ναι, αλλά εσύ το άρχισες!»

Αναφορά χωροφύλακα

Εργατικό ατύχημα

Είμαι ένας επαγγελματίας κτίστης. Την ημέρα του ατυχήματος δούλευα στην στέγη μιας εξαώροφης οικοδομής. Μετά το πέρας της εργασίας μου είδα ότι μου περίσσευαν περίπου 250 κιλά τούβλα.

Αντί να τα κατεβάσω στα χέρια από την σκάλα αποφάσισα να τα βάλω σε ένα βαρέλι και να τα κατεβάσω με μια τροχαλία που ευτυχώς υπήρχε στην στέγη από πριν. Σπρώχνω λοιπόν το βαρέλι στο κενό, το γεμίζω με τα 250 κιλά τούβλα και κατεβαίνω στον δρόμο.

Λύνω το σκοινί κρατώντας το γέρα για να κατεβάσω τα τούβλα αργά και σταθερά. Όπως γράφω και στο έντυπο που μου δώσατε, το βάρος μου είναι 62 κιλά. Ξαφνιασμένος από ένα δυνατό τράβηγμα, τα ‘χασα και ξέχασα να αμολήσω το σκοινί. Όπως αντιλαμβάνεστε απογειώθηκα και άρχισα μια ταχεία άνοδο παράλληλα προς την οικοδομή. Στο τρίτο πάτωμα περίπου συναντήθηκα με το βαρέλι που κατέβαινε. Αυτό εξηγεί τα κατάγματα του κρανίου και της ωμοπλάτης μου. Η συνάντηση με το βαρέλι επιβράδυνε την άνοδο μου και συνέχισα να ανεβαίνω μέχρι που τα δάχτυλα του δεξιού μου χεριού χώθηκαν μέσα στην τροχαλία.
Έως τότε, είχα βρει ήδη τον εαυτό μου και έτσι μπόρεσα να κρατηθώ γέρα από το σκοινί παρά τον πόνο μου. Την ίδια στιγμή το βαρέλι συγκρούεται με το πεζοδρόμιο και του φεύγει ο πάτος. Ελευθερωμένο από το βάρος των τούβλων το βαρέλι ζύγιζε τώρα 25 κιλά. Όπως καταλαβαίνετε ξεκίνησα μια γρήγορη κάθοδο παράλληλα προς την οικοδομή. Στο τρίτο πάτωμα περίπου, συναντήθηκα με το βαρέλι που ανέβαινε. Αυτό εξηγεί τα κατάγματα στους αστραγάλους και τα τραύματα στο κάτω μέρος του σώματός μου.

Αυτή τη φορά η σύγκρουση με το βαρέλι με φρενάρισε αρκετά ώστε να απαλύνει την πτώση μου πάνω στο σωρό από τα τούβλα. Με λύπη μου σας πληροφορώ ότι ξαπλωμένος κατάχαμα, ακινητοποιημένος από τον πόνο κοιτώντας το άδειο βαρέλι έξι πατώματα πάνω από το κεφάλι μου, χάνω τις αισθήσεις μου και αμολάω το σκοινί...

Αυτό εξηγεί τα κατάγματα στο θώρακα και τα πλευρά.

Ο Δηλών.

Η υπηρέτρια θέλει αύξηση!

Η Μεξικανή υπηρέτρια ζήτησε αύξηση αποδοχών. Η Κυρία ήταν πολύ αναστατωμένη γι’ αυτό και αποφάσισε να της μιλήσει για την αύξηση. Τη ρώτησε λοιπόν:

«Μαρία, γιατί θέλεις αύξηση μισθού;»

Μαρία: «Λοιπόν, σενιόρα, υπάρχουν κάποιοι λόγοι για τους οποίους θέλω την αύξηση. Το πρώτο είναι ότι σιδερώνω καλύτερα από σας»

Κυρία: «Ποιος σου είπε ότι σιδερώνεις καλύτερα από μένα;»

Μαρία: «Ο σύζυγός σας το είπε»

Κυρία: «Α. ναι;»

Μαρία: «Ο δεύτερος λόγος Κυρία είναι ότι είμαι καλύτερη μαγείρισσα από σας».

Κυρία: «Ανοησίες, ποιος είπε πως είσαι καλύτερη μαγείρισσα από μένα;»

Μαρία: «Ο σύζυγός σας το είπε»

Η Κυρία, όλο και περισσότερο ταραγμένη: «Α, το είπε;»

Μαρία: «Ο τρίτος λόγος είναι ότι είμαι καλύτερη…… στο σεξ από σας»

Η Κυρία, πραγματικά βράζει τώρα και τα δόντια της τρίζουνε.

Κυρία: «Ο σύζυγός μου σου το είπε και αυτό;»

Μαρία: «Όχι σενιόρα … ο κηπουρός».

Κυρία: «Λέγε, πόσα θέλεις…» 

Οι δύο οδοκαθαριστές κι ο Πρωθυπουργός

Είναι δύο οδοκαθαριστές μπροστά από τη Βουλή των Ελλήνων και μαζεύουν τα σκουπίδια από τη μεγαλειώδη διαδήλωση της προηγούμενης ημέρας. Ξαφνικά σηκώνεται ένα βοριαδάκι και κάποια απ’ τα χαρτιά που είχαν μαζευτεί απ’ τους δύο οδοκαθαριστές, μπαίνουν στο γραφείο του Πρωθυπουργού, απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο.

«Τρέξε να προλάβεις,» λέει πανικόβλητος ο ένας οδοκαθαριστής στον άλλο.

Τρέχει σαν δαιμονισμένος ο δεύτερος στο γραφείο του Πρωθυπουργού και σε λίγο επιστρέφει με το βλέμμα χαμένο. Ο πρώτος οδοκαθαριστής τον κοιτάζει και ρωτάει:

«Πρόλαβες;»

Κι ο άλλος…

«Όχι… Τα υπέγραψε!»

Το όνομα της αγάπης

Ένας ηλικιωμένος πηγαίνει στο σπίτι ενός συνομήλικου φίλου του που τον έχει καλέσει για φαγητό. Μετά από λίγο εμφανίζεται η γυναίκα του ηλικιωμένου οικοδεσπότη και ρωτάει:

«Κώστα, να φέρω το φαγητό;»

«Ναι, καρδιά μου, να το φέρεις» λέει ο άντρας της.

Παραξενεύεται ο φίλος από τη γλυκιά προσφώνηση. Η γιαγιά φέρνει το φαγητό, σερβίρει κι ο σύζυγός της λέει γλυκά:

«Ευχαριστώ πολύ, αγάπη μου».

Χαμογελά η γιαγιά και ξαναπηγαίνει στην κουζίνα για να φέρει νερό. Βρίσκει, λοιπόν, την ευκαιρία ο ηλικιωμένος φίλος του να ρωτήσει:

«Καλά, ρε Κώστα, πενήντα τρία χρόνια παντρεμένοι και τη γυναίκα σου την αποκαλείς ακόμα έτσι;»

Ο Κώστας γέρνει συνωμοτικά στο πλευρό του και ψιθυρίζει:

«Άσε ρε φίλε, εδώ και είκοσι χρόνια έχω ξεχάσει το όνομά της, αλλά πώς να τη ρωτήσω;» 

Αν…

Μία γυναίκα ήταν στη reception του ξενοδοχείου της και περίμενε να πάρει το κλειδί του δωματίου της.

Καθώς περίμενε έρχεται δίπλα της ένας τύπος, ο οποίος κατά λάθος την χτυπά με τον αγκώνα του στο στήθος. Κατακόκκινος απ’ την ντροπή του προσπάθησε να βρει μια καλή δικαιολογία για το άτυχο περιστατικό. Χαμογέλασε, λοιπόν, αμήχανα και της είπε:

«Αν η καρδιά σας είναι τόσο μαλακή όσο το στήθος σας... τότε έχω μια ελπίδα πως μπορεί και να με συγχωρέσετε».

Και η γυναίκα του απάντησε αμέσως:

«Αν το πουλί σας είναι τόσο σκληρό όσο ο αγκώνας σας... θα είμαι στο δωμάτιο 202!»

Το αυγό

Ο μπαμπάς Τάκης προσπαθεί ταΐσει το μικρό Γιαννάκη...

«Έλα Γιαννάκη, φάε το αυγό σου να μεγαλώσουν τα ποδαράκια σου».

«Όχι ζε σέλω...»

«Φάε το αυγό σου να μεγαλώσουν τα χεράκια σου».

«Όχι ζε σέλω...»

«Φάτο βρε αγόρι μου, να μεγαλώσει το πουλάκι σου…»

Και η μαμά από την κουζίνα:

«Φάτο εσύ το αυγό Τάκη, θα φτιάξω κρέμα για το παιδί...»

Οι δυο γέροι

Δυο γέροι συνταξιούχοι κάθονταν παρέα σ’ ένα παγκάκι και λιαζότανε.
«Άστα, ρε Μήτσο, να πάνε στο διάολο» λέει ξαφνικά ο πρώτος. «Είμαι 73 ετών και είμαι όλο πόνους και προβλήματα. Αλλά κι εσύ νομίζω στην ίδια ηλικία είσαι. Εσύ πώς αισθάνεσαι;»

«Τι να σου πω, ρε Γιάννη;» απαντά ο άλλος. «Εγώ αισθάνομαι σαν νεογέννητο μωρό».
«Έλα ρε! Σαν μωρό; Μήπως υπερβάλλεις;»

«Όχι, ρε, δεν υπερβάλω διόλου. Όταν λέω σαν μωρό, εννοώ χωρίς μαλλιά, χωρίς δόντια, και έχω και την αίσθηση πως μόλις χέστηκα πάνω μου».

Η... σκλάβα

ΓΥΝΑΙΚΑ: Τι να ψήσω σήμερα;

ΑΝΤΡΑΣ: Ψήσε κανένα κοτοπουλάκι.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Μα πάλι κρέας;

ΑΝΤΡΑΣ: Ε, καλά, κάνε μια ομελέτα.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Μωρέ τι μας λες; Τα αυγά έχουν χοληστερίνη. Άσε που έφαγες και προχθές!
ΑΝΤΡΑΣ: Κάνε τότε κάνα όσπριο. Κάνε φακές.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Αφού δεν τις τρώνε τα παιδιά.

ΑΝΤΡΑΣ: Να πάρουμε κάνα ψαράκι; Καιρό έχουμε να φάμε.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Με τέτοια κρίση; Στο θεό έχουν φτάσει οι τιμές τους.

ΑΝΤΡΑΣ: Εεεε… κάνε ό,τι θες…

ΓΥΝΑΙΚΑ: Εμ βέβαια, σ’ αυτό το σπίτι όλα η σκλάβα να τα σκέφτεται!

Ερωτικά ραβασάκια στην Κρήτη του παρελθόντος

Στα παλιότερα χρόνια, οι επιστολές και τα σύντομα μηνύματα (ραβασάκια) ήταν το πιο διαδεδομένο μέσο κρυφής επικοινωνίας μεταξύ ερωτευμένων ζευγαριών.
Και ενώ όλοι έχουμε στο μυαλό μας το πόσο ρομαντική θα ήταν αυτού του είδους η επικοινωνία, το ραβασάκι μιας Κρητικιάς με το ψευδώνυμο «Το πανέμορφο αγριολούλουδο» στον αγαπητικό της και η απάντηση εκείνου με το ψευδώνυμο «Ο μελαχροινός Πρίγκιπας», μας γνωρίζει μια άλλη, αστεία πλευρά του ζητήματος.

Τις δυο ερωτικές επιστολές δημοσίευσε ο Γ. Σταματάκης στο «Κρητικό Πανόραμα».

Και η απάντηση του αγαπητικού:

Οι απορίες της δασκάλας

Επιστρέφει ο πιτσιρίκος απ’ το σχολείο του νευριασμένος. Κλείνει πίσω του την πόρτα με δυνατό χτύπημα, πετάει την τσάντα του και το μπουφάν του και κάθεται στη σκάλα που οδηγεί στα υπνοδωμάτια του ορόφου με το πρόσωπο να ακουμπάει στις γροθιές του.

Η μάνα του ακούει την πόρτα που έκλεισε με χτύπο και βγαίνει απ’ την κουζίνα έχοντας τα χέρια της γεμάτα ζύμη. Βλέπει μουτρωμένο τον μικρό και τον ρωτάει.
«Ήρθες, αγόρι μου; Πώς πέρασες σήμερα στο σχολείο;»

Τσιμουδιά ο μικρός. Μόνο στέκεται γεμάτος οργή και κοιτάζει το πάτωμα.

«Γιατί δεν μιλάς;» ξαναρωτάει γεμάτη υπομονή η μητέρα. «Έγινε τίποτε στο σχολείο;»

Ο μικρός μουρμουρίζει κάτι ακατάληπτο, χωρίς να απαντήσει ξανά. Η μάνα χάνει την υπομονή της.

«Δεν μου λες εσύ… Γιατί έχεις νεύρα; Τι έτρεξε πάλι;»

Ο μικρός ανασηκώνει λίγο το κεφάλι.

«Δεν την αντέχω πια αυτήν τη δασκάλα. Δεν την αντέχω…»

Η μάνα τον κοιτάζει ανήσυχη. Κάνει να τον πλησιάσει.

«Γιατί, έγινε κάτι; Δεν ήσουν διαβασμένος. Ε, μα μίλα επιτέλους» αγανακτεί.

«Τι να σου πω» λέει ο μικρός. «Αυτή… η δασκάλα θέλω να πω…» διορθώνει καθώς βλέπει την μάνα του να αγριεύει, «όλο εμάς ρωτάει».

«Ποιους εσάς; Τι σας ρωτάει;»

«Ε, να… Μας ρωτάει την προπαίδεια του εννιά, τι ήταν η σεισάχθεια, ποια είναι η πρωτεύουσα της Ελλάδας, πόσα πόδια έχει ο βάτραχος… Αλήθεια σου λέω, μαμά! Όλο απορίες είναι. Πώς έγινε αυτή δασκάλα, δεν ξέρω…»

Τα νέα μέτρα της κυβέρνησης

Συζητούν δυο φίλοι...

«Πω πω, δεν μπορώ να κοιμηθώ με τίποτα τις τελευταίες μέρες με την κρίση και τα νέα μέτρα της κυβέρνησης...»

«Εγώ πάλι κοιμάμαι σαν μωρό».

«Πλάκα μου κάνεις, έτσι;»

«Όχι, καθόλου. Κάθε δύο ώρες ξυπνάω και κλαίω...»

Το σπρώξιμο

Μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα ένας τύπος χτυπάει την πόρτα ενός σπιτιού με ένταση. Όταν τελικά η πόρτα ανοίγει ο τύπος λέει στον αγουροξυπνημένο ιδιοκτήτη:

«Ρε φίλε, συγγνώμη δηλαδή, αλλά να είμαι εδώ πιο κάτω… Μήπως μπορείς να έρθεις να με σπρώξεις λιγάκι;»

«Ξέρεις τι ώρα είναι ρε φίλε» απαντά ο ιδιοκτήτης του σπιτιού. Τέσσερις παρά τέταρτο. Τέσσερις παρά τέταρτο! Τέλος πάντων… Περίμενε να ντυθώ και έρχομαι, μόνο και μόνο γιατί το έχω πάθει κι εγώ».

Βγαίνει ο άνθρωπος σε δύο λεπτά, κοιτάει από δω, κοιτάει από κει, δεν
βλέπει κανένα αυτοκίνητο.

Την ώρα που είναι έτοιμος να ξαναμπεί στο σπίτι για να συνεχίσει τον ύπνο του, ακούει μία φωνή:

«Ψιτ, φίλε, εδώ! Στις κούνιες…»

Δύο μικρά αστυνομικά

Με σταματάει αστυνομικός:
«Χαρτιά», λέει.
«Ψαλίδια» απαντώ. «Νίκησα!»

Αστυνομικός της τροχαίας σταματά ένα αυτοκίνητο. Ρίχνει μια ματιά στον οδηγό και λέει:

«Πρώτη ερώτηση για τα 350 ευρώ. Ζώνη φοράτε;»

Δύο μικρά καθημερινά

Εκείνη: «Μωρό μου, είμαι έγκυος! Τι θες να είναι;»
Εκείνος: «Πρωταπριλιά…»

Στην καφετέρια…

«Ένα freddo espresso μέτριο, παρακαλώ».
«Θέλετε κάτι άλλο;»
«Γιατί, ο freddo espresso σας τελείωσε;»

Οι ξένες γλώσσες

Σε μια ραχούλα καθόταν ο Σήφης και ο Μανούσος και αγνάντευαν την δύση του ήλιου στον Ψηλορείτη.

Κάποια στιγμή τους πλησιάζει ένας τουρίστας και τους ρωτάει:

«Ντου γιου σπικ ίγκλις»;

Οι δυο Κρητικοί κοιτιούνται μεταξύ τους κι ο Μανούσος απαντάει:

«Τς».

«Σπρέχεν ζι ντόιτς;» ξαναρωτά ο τουρίστας.

«Τς».

«Παρλάρε ιταλιάνο;»

«Τς».

«Παρλέ βου φρανσέ;» αγανακτεί πλέον ο τουρίστας.

«Τς».

«Πάρλα εσπανιόλ;» χάνει την υπομονή του ο ξένος.

«Τς».

Κατακόκκινος από τα νεύρα του και απογοητευμένος ο τουρίστας απομακρύνεται. Ο Σήφης τον βλέπι να φεύγει και λέει του Μανούσου:

«Μωρέ Μανούσο…»

«Μμμμ;»

«Μωρέ Μανούσο κατές ένα πράμα. Μπρε συ δεν κατέχομε καμιά ξένη γλώσσα. Πρέπει να πάμε να μάθουμε καμία…»

«Γιάντα, μωρέ Σήφη; Ήντα να τηνε κάμομε;» απορεί ο Μανούσος.

«Ε, πως τι να την κάμομε… Για να μπορούμε να συνεννοηθούμε».

«Γιάντα, μωρέ Σήφη, τουτοσές που κάτεχε πέντε γλώσσες μωρέ, μήπως συνεννοήθηκε;»

Το διαγώνισμα

Λέει η δασκάλα στους μαθητές της:

«Αύριο θα γράψουμε διαγώνισμα και δεν θα δικαιολογήσω καμία απουσία παρά μόνο για εξαιρετικούς λόγους. Αν γίνει πόλεμος ή είσαστε στο νοσοκομείο ή πεθάνει κάποιος γονέας».

Τότε σηκώνει το χέρι του ο ταραξίας της τάξης και ρωτάει:

«Κυρία θα δικαιολογήσετε την απουσία μου επειδή θα περάσω μια βραδιά αχαλίνωτου sex, και θα είμαι ξεθεωμένος;»

Και απαντάει η καθηγήτρια:

«Όχι, αγόρι μου, όχι. Δεν πειράζει. Θα γράψεις με το άλλο χεράκι!