Ένας εξωγήινος προσπαθεί να καταλάβει τους ανθρώπους

Ένας εξωγήινος έρχεται στη Γη μας και θέλει να διαπιστώσει αν και πόσο έχει εξελιχθεί το ανθρώπινο είδος. Συναντά έναν άνθρωπο και ανοίγει μαζί του μια συζήτηση, η οποία όμως πολύ γρήγορα τον οδηγεί σε πλήρες αδιέξοδο, επειδή του είναι αδύνατο να κατανοήσει το σύστημα διακυβέρνησης των ανθρώπων και συγκεκριμένα, τι ακριβώς είναι η κυβέρνηση και ποιος ο ρόλος της στη ζωή των ανθρώπων.

Ένας πανέξυπνος και πολύ αποκαλυπτικός, μέσα στην απλότητά του, διάλογος, βασισμένος σε μια ομιλία του Αμερικανού φορολογικού διαδηλωτή Larken Rose.

 

Η μητριά πατρίδα

Η πατρίδα δεν μπορεί για μερικά από τα παιδιά της να είναι μητέρα και για τ’ άλλα μητριά. Όταν τη βλέπετε να οργανώνεται έτσι ώστε μερικούς να ευνοεί και άλλους να κατατρέχει, όταν δεν δίνει σ’ όλους ίσες ευκαιρίες, όταν αποφασίζει να στηρίξει την υπόστασή της σε μια κατηγορία από ευνοουμένους, πράγμα που συνεπάγεται μιαν ασύγκριτα πολυπληθέστερη κατηγορία αδικημένων, τότε η πατρίδα αυτή χάνει όχι μόνο τα ηθικά της ερείσματα αλλά και την ιερότητά της.

Άγγελος Τερζάκης, εφημερίδα Το Βήμα, 9 Μαρτίου 1966

Παροιμίες (Γιάννης)

Γιάννης

Άι - Γιάννη, το κεφάλι μου να γιάνει.

Ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον βαφτίσαμε.

Ακόμα δεν τον είδανε και Γιάννη τονε κράξανε.

Άλλη δεν έκαμε παιδί, μόνο η Μαριώ το Γιάννη.

Άλλη καμιά δε γέννησε μόνο η Μαργιά του Γιάννη.

Αν είχαν οι Γιαννάδες γνώση, θα μας δάνειζαν καμπόση!

Απ’ το Γιάννη ως το γιο, μούντζες να ‘χουνε κι οι δυο.

Από Γιάννη ως το Λιό, τύφλα να ‘χουνε κι οι δυο.

Άφησε ο Γιάννος την κλεψιά κι έπιασε το ζευγάρι.

Βγάλε Γιάννη το παιδί σου να γιορτάζει κάθε μήνα.

Βγάλε το παιδί σου Γιάννη, και απόλα το στον λόγγο.

Γιάγκος σαν δε μάθεις, Γιάννης δε μαθαίνεις.

Γιάννη, Γιάννη, μπεχλιβάνη, τ’ άντερά σου στο τηγάνι.

Γιάννη, Γιάννη ρούβελα (κοκκινολαίμη), που λαλείς στα κούφαλα

και λαλείς και τζιτζιρίζεις και τα κούφαλα βουρλίζεις.

Γιάννη είχα, Γιάννη έχω κι αν ποτέ μου θα χηρέψω, πάλι Γιάννη θα γυρέψω!

- Γιάννη, κάηκε το καλύβι σου. - Εγώ βαστώ την κλείδα του.

Γιάννης και του Θεού η χάρη.

Γιάννης κερνά, Γιάννης πίνει.

Γιάννης πήγε, Γιάννης ήρθε.

Γύρευε αγά μου τη δουλειά σου κι ο Γιάννης δεν είναι για χαράτσι.

Δεν είναι Γιάννης είναι Γιαννάκης.

Δεν είναι κάθε μέρα τ’ Αϊ - Γιαννιού.

Είδες πράσινο άλογο; Είδες Γιάννη φρόνιμο.

Είναι για τον Αϊ - Γιάννη.

Είπε ο Γιάννης του Γιαννή: «Χαιρετίσματα στη Σέρ’φο».

Εμπήκε ο Γιώργης στο χορό κι αντάμωσε το Γιάννο.

Έξω Γιάννης μέσα Σουλεϊμάνης.

Έχουν και τον μπαρμπα - Γιάννη σαν το γάιδαρο που κλάνει.

Η Μάρω μένει στα βουνά κι ο Γιάννος πάει στους κάμπους.

Ίσα Γιάννης ίσα Χασάνης.

- Και παπάς έγινες Γιάννη; - Έτσι τα ‘φερε η κατάρα (ή έτσι θέλει ο δάσκαλός μου).

Καλά τα λέει ο Γιάννος μας, μα δεν τ’ ακούει η χώρα.

Κάλλιο Καλογιάννης παρά Κακογιάννης.

Κάνε Γιάννο μ’ τη δουλειά σου, κι ύστερα και πάλι θεια σου.

Κατά τον μαστρο - Γιάννη, και τα κοπέλια του.

Κι αυτοκράτορας να γένεις, πάντα Γιάννης θε να μένεις.

Κόψε ξύλο κάμε Αντώνη κι από πλάτανο Μανώλη

κι αν ρωτάς και για τον Γιάννη, ό,τι ξύλο κόψεις κάνει.

Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι.

Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω μέλι να γιάνεις.

Ξέρ’ ο Γιάννης τι έχει στον τορβά του.

Ο Αλής γίνεται Γιάννης, κι η όρνιθα χταπόδι.

Ο Γιάννης με τα λόγια, χτίζει ανώγεια και κατώγεια.

Ο Γιάννος βγαίνει στα βουνά κι η Μαρουδή στους κάμπους.

Ο Γιάννης καβάλα στ’ άλογο και τ’ άλογο αραδούσε.

Ο Γιάννης, ο σπανός, μας λείπει.

Όλα τα φαγιά του Γιάννη.

Όλη μέρα καλογιάννη και το βράδυ κακογιάννη.

Όλοι μιλούν για τ’ άρματα και ο Γιάννης για την πίτα.

Όπου ακούς Μαρία - Γιάννη βάλε ψάρια στο τηγάνι.

Όπου γάμος και τραπέζι και ο Γιαννάκης εις τη μέση.

Όπου γάμος και χαρά, τρέχα Γιάννη μασκαρά.

Ούτε ποτέ χαρά στο Γιάννη, ούτε τώρα στα παιδιά του.

Όχι Γιάννης, Γιαννάκης.

Παναγία κι Αϊ - Γιάννη, βάλε ψάρι στο τηγάνι.

Πιάσ’ τον Γιάννη τον άπιαστο.

- Ποιος είναι γερός; - Ο Γιάννης ο σπαστός. - Σήκωσε το κόσκινο, πάει κι αυτός.

- Ποιος κλάνει; - Τον Γιάννη ρώτα.

Πότε ο Γιάννης δεν μπορεί, πότε ο κώλος του πονεί.

Σαράντα πέντε Γιάννηδες ενός κοκόρου γνώση.

Σέρνει ο Γιάννης το Γιαννάκη, κι η Γιαννάκαινα το Γιάννη.

Σπίτι χωρίς Γιάννη προκοπή δεν κάνει.

Σφάξε με, Γιάννη, κι άλειψέ με μέλι.

Τα καλά του Γιάννη τα θέλουμε, τον Γιάννη δεν τον θέλουμε.

- Τι είχες Γιάννη;  - Τι είχα πάντα.

- Τι κάνεις Γιάννη;  - Κουκιά σπέρνω.

(Το κάναμε) του Γιάννου η φλογέρα.

Του μπαμπά του μοιάζει ο Γιάννης.

Τρέξε Γιάννη γύρευε και Νικολό καρτέρει.

Τριάντα χρονών Γιάννης μαστρο - Γιάννης δε γίνεται.

Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη.

Innsbruck (Αυστρία)

 

 

 

Αιτία της γεννήσεως των κομμάτων – Εμμανουήλ Ροΐδης

Αλλαχού τα κόμματα γεννώνται διότι εκεί υπάρχουσι άνθρωποι διαφωνούντες και έκαστος άλλα θέλοντες. Εν Ελλάδι συμβαίνει ακριβώς το ανάπαλιν. Αιτία της γεννήσεως και της πάλης των κομμάτων είναι η θαυμαστή συμφωνία μεθ’ ης πάντες θέλουσι το αυτό πράγμα: να τρέφωνται δαπάνη του δημοσίου.

Εμμανουήλ Ροΐδης, «Ααμοδαίος», Ημερολόγιο 2006 «Ε. Ροΐδης, Ο Αιρεσιάρχης, Ο Σαρκαστής, Ο Ανατροπεύς», Εκδόσεις Μεταίχμιο

Μια διαφήμιση και η συγκλονιστική ιστορία της ανακωχής, τα Χριστούγεννα του 1914!

Έχουμε αναφερθεί και σε παλαιότερη ανάρτησή μας στη μοναδική ανακωχή που καταγράφηκε στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα Χριστούγεννα του 1914, μια μοναδική στην παγκόσμια ιστορία αυθόρμητη συμφιλίωση μεταξύ αντιμαχόμενων στρατιωτικών μονάδων στο δυτικό μέτωπο. Χιλιάδες Γερμανοί, Βρετανοί και Γάλλοι στρατιώτες άφησαν τα όπλα, βγήκαν από τα χαρακώματα και προχώρησαν σε ανακωχή μίας ημέρας.

Ήταν μια παράτολμη, σχεδόν απίστευτη μαζική εκδήλωση, που αιφνιδίασε τις διοικήσεις των εμπολέμων. Ξεκίνησε αυθόρμητα απ’ την περιοχή του Ypres και απλώθηκε ταχύτατα σ’ ολόκληρη τη γραμμή του μετώπου, μέχρι τις ακτές της Φλάνδρας.

Εκείνη τη στιγμή 1.000.000 στρατιώτες, ενάντια στη θέληση των διοικούντων τους, έγραψαν ιστορία συνάπτοντας ανακωχή μιας ημέρας, λόγω των Χριστουγέννων.
Η ανακωχή των Χριστουγέννων του 1914 έγινε γνωστή περισσότερο ως θρύλος, αλλά αποτελεί μια πραγματική ιστορία.

Ήταν η πιο αυθόρμητη ανακωχή της παγκόσμιας ιστορίας. Αν και ξεκίνησε πρόχειρα η ανακωχή επεκτάθηκε αστραπιαία σε όλο το μέτωπο.

Την πρωτοβουλία πήρε μάλλον ένας Γερμανός στρατιώτης, που εκτός απ’ τη μητρική του γλώσσα, μιλούσε και αγγλικά. Πρόκειται για τον οπλίτη Μέκελ, όπως αφηγείται σε διασωθείσες επιστολές του ο Γερμανός δάσκαλος, τότε υπολοχαγός, Kurt Zehmisch, του 134^ου Συντάγματος Σαξονίας. Γράφει σχετικά:

«Ο στρατιώτης Mekel του λόχου μου, ο οποίος για πολλά χρόνια είχε ζήσει στη Βρετανία, φώναξε μιλώντας αγγλικά απευθυνόμενος στο απέναντι εχθρικό χαράκωμα. Γρήγορα άρχισε μια έντονη συζήτηση».

 

Οι στρατιώτες βγήκαν από τα χαρακώματα. Έσφιξαν τα χέρια και ευχήθηκαν ο ένας στον άλλον «Χαρούμενα Χριστούγεννα». Ο καθένας μιλούσε στη γλώσσα του. Όμως εκείνη η ιδιόρρυθμη Βαβέλ αντί να χωρίζει, ένωνε τους λαούς.

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων. Αυτοί οι πρώτοι, η μαγιά της μεγάλης πρωτοβουλίας, συμφώνησαν την επομένη, που ήταν η μεγάλη μέρα της χριστιανοσύνης, να μη χρησιμοποιήσει κανείς το όπλο του. Να μην υπάρξει πυροβολισμός την ώρα που στο σπήλαιο της Βηθλεέμ αντηχεί το «Επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία».

Ο Kurt Zehmisch συνεχίζει την αφήγησή του:

«Στο χαράκωμά μας είχαμε τοποθετήσει ήδη γιορταστικά δεντράκια και κεριά. Μετά την πετυχημένη συνάντησή μας με τους Άγγλους, βάλαμε ακόμα περισσότερα στολίδια. Οι Άγγλοι έδειχναν τη χαρά τους για τα φωταγωγημένα χαρακώματά μας. Φώναζαν, σφύριζαν και χειροκροτούσαν. Εγώ, όπως και οι περισσότεροι, όλη τη νύχτα την πέρασα ξάγρυπνος. Μπορεί να έκανε κρύο, αλλά ήταν υπέροχα».

Ο Kurt Zehmisch επέζησε του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Έχασε τη ζωή του περί τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αιχμάλωτος των συμμάχων.
Ήταν μια μικρή ειρήνη, καθώς ο Μεγάλος Πόλεμος μαίνονταν. Ορισμένοι από εκείνους που έχουν ασχοληθεί με το περιστατικό, υποστηρίζουν ότι η επικοινωνία μεταξύ των εμπολέμων διευκολύνθηκε επειδή πολλοί Γερμανοί είχαν εργαστεί προπολεμικά στη Βρετανία, σε πόλεις όπως το Λονδίνο, το Μπράιτον, το Μπλάκπουλ. Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που οι οικογένειές τους βρίσκονταν ακόμα στο νησί.

Ανήμερα τα Χριστούγεννα οι Γερμανοί βγήκαν πρώτοι από τα χαρακώματα κι άρχισαν να κατευθύνονται προς το μέρος των Άγγλων, που τους αντέγραψαν αυθόρμητα. Χαιρετήθηκαν και άρχισαν να παίζουν ποδόσφαιρο. Μη φαντάζεστε τίποτε οργανωμένο. Μια αυτοσχέδια πάνινη μπάλα βρέθηκε και περίπου 50 άτομα άρχισαν να αλλάζουν πάσες ή μάλλον να κλωτσούν.

Το ποδόσφαιρο ήταν αναπόσπαστο τμήμα της χριστουγεννιάτικης γιορτής. Τη θέση της μπάλας είχαν πάρει αλλού ένα τενεκεδάκι, αλλού ένας κάλυκας, αλλού κάλτσες δεμένες στρογγυλά.

 

 

Γίνεται λόγος μάλιστα και για έναν Βρετανό στρατιώτη, ο οποίος αξιοποίησε εμπορικά την κατάσταση. Επειδή ήταν προπολεμικά κουρέας, βλέποντας γύρω του τόσα ακούρευτα κεφάλια, έστησε στην «ουδέτερη ζώνη» ένα μικρό κομμωτήριο εκ των ενόντων. Αδιαφορούσε για την εθνικότητα του πελάτη του. Απλώς χρέωνε δύο τσιγάρα το κάθε κούρεμα.
Παραφωνία σ’ όλο αυτό το τρελό πανηγύρι αποτέλεσαν ένας Βρετανός ταγματάρχης και ένας Αυστριακός δεκανέας. Ο Βρετανός ταγματάρχης παρατηρούσε τους στρατιώτες λέγοντας ότι «τον Γερμανό δεν πρέπει να τον κάνεις φίλο, αλλά να τον σκοτώνεις». Διέταζε μάταια τους πάντες να επιστρέψουν στις θέσεις μάχης. Το όνομά του δεν έγινε γνωστό.
Ο Αυστριακός δεκανέας τόνιζε πως «τέτοιες συνεννοήσεις θα έπρεπε να απαγορεύονται αυστηρά». Μερικά χρόνια αργότερα ο δεκανέας αυτός θα αποκτούσε τεράστια φήμη. Το όνομά του ήταν Adolf Hitler.

Η ανακωχή των Χριστουγέννων του 1914 απλώθηκε σε όλο το μήκος των 800 χιλιομέτρων του δυτικού μετώπου. Υπολογίζεται ότι αγκάλιασε κάπου ένα εκατομμύριο φαντάρους.

Το περιστατικό των πολεμικών Χριστουγέννων του 1914 έγινε και κινηματογραφική ταινία, που προβλήθηκε στις αθηναϊκές αίθουσες το 2005. Έχει τον τίτλο «Καλά Χριστούγεννα», σκηνοθετήθηκε από τον Christian Carion και πρωταγωνιστούν οι Guillaume Canet, η Diane Kruger, ο Benno Fürmann, ο Dany Boon, ο Daniel Brühl και ο Gary Lewis.

Η ταινία δείχνει πώς οι άνθρωποι μπορούν να συμφιλιωθούν ακόμα και όταν πολεμούν σε αντίπαλους στρατούς. Η πλοκή της υπόθεσης γίνεται ακόμα πιο συγκινητική επειδή στηρίζεται σε αληθινή ιστορία.

 

Ένας στρατιώτης από το Λίβερπουλ, ο Francis Tolliver, επιζήσας κι αυτός του πολέμου, μίλησε αργότερα για τα ομορφότερα Χριστούγεννα της ζωής του.
Η μαρτυρία του ήρθε να προστεθεί στις άλλες φίλων και εχθρών. Καθώς ήταν ξαπλωμένος στη βραχώδη και παγωμένη γη άκουσε από την αντικριστή γραμμή κάποια φωνή να τραγουδά. Όλοι οι στρατιώτες τέντωσαν αυτί για να ακούσουν. Για λίγο έπεσε σιωπή. Την παύση διέκοψε η φωνή ενός στρατευμένου από το Κεντ της Αγγλίας: «Ο Θεός να σας έχει καλά, κύριοι», ευχήθηκε στους απέναντι.

Το επόμενο τραγούδι, που ζέστανε την παγωμένη ατμόσφαιρα, ήταν αυτό που οι Γερμανοί ονομάζουν ‘’Stille Nacht’’, οι Εγγλέζοι ‘’Silent Night’’ και οι Έλληνες «Άγια Νύχτα». Τα πολεμικά τείχη είχαν πέσει για λίγες ώρες. Οι μάχες θα συνεχίζονταν σε λίγο το ίδιο αδυσώπητες και πολυαίμακτες.

Πολλοί από εκείνους που τραγούδησαν, δεν έμελλε να γυρίσουν στα σπίτια τους. Τη γέννηση του Θείου Βρέφους δεν έμελλε να γιορτάσουν επιστρέφοντας στην ειρηνική δημιουργική ζωή. Ο καταστροφικός πόλεμος τους αφάνισε.

 

Ένας σταυρός στο Saint-Yvon - Ploegsteert Comines-Warneton του Βελγίου, που τοποθετήθηκε το 1999 ως μνημείο της Ανακωχής των Χριστουγέννων. Το κείμενο γράφει:
1914 - The Khaki Chum's Christmas Truce - 1999 - 85 Years - Lest We Forget (Η ανακωχή των φιλαράκων με το χακί - 1999 - 85 χρόνια - για να θυμόμαστε)

Φέτος τα Χριστούγεννα, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από το περιστατικό, κυκλοφόρησε στην Αγγλία μια συγκινητική διαφήμιση από την αλυσίδα καταστημάτων ‘’Sainsbury’’, που σε συνεργασία με την ‘’Royal British Legion’’, αναβίωσε τη Χριστουγεννιάτικη Ημέρα Ανακωχής στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

Με τη βοήθεια ενός ιστορικού και της RBL, δημιουργήθηκε μία διαφήμιση 3 λεπτών και 40 δευτερολέπτων, κατά τη διάρκεια της οποίας ένας Βρετανός στρατιώτης ακούει τα γερμανικά στρατεύματα να ψάλουν το «Άγια Νύχτα» και στη συνέχεια οι άντρες από τα δύο στρατεύματα δίνουν τα χέρια και παίζουν έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Μετά τον αγώνα, ο Βρετανός στρατιώτης βάζει κρυφά κάτι στην τσέπη ενός Γερμανού, που αποδεικνύεται ότι είναι η σοκολάτα αξίας μίας λίρας. Τα έσοδα των καταστημάτων ‘’Sainsbury’’ από τις πωλήσεις της σοκολάτας της μιας λίρας θα δοθούν εφέτος στους βετεράνους του Royal British Legion.

Ο Διευθυντής Επικοινωνίας των ‘’Sainsbury’’, Mark Given, ανέφερε:

«Με τη Χριστουγεννιάτικη καμπάνια μας θελήσαμε να προβάλουμε το πνεύμα της αλληλεγγύης μέσω μίας από τις πιο αξιοσημείωτες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας. Τα Χριστούγεννα του 1914 οι στρατιώτες κατέβασαν τα όπλα τους, μοιράστηκαν ιστορίες και στιγμές και έπαιξαν ποδόσφαιρο. Η Χριστουγεννιάτικη εκεχειρία αποτελεί μία από τις πιο συναισθηματικές στιγμές της ιστορίας και γι’ αυτό δουλέψαμε σε συνεργασία με την RBL για να εξασφαλίσουμε ότι η αναβίωσή της θα γίνει με αυθεντικότητα και σεβασμό».

Ωστόσο δεν είναι λίγοι αυτοί που αντέδρασαν, καθώς θεώρησαν ότι η διαφήμιση ωραιοποιεί τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και δεν δείχνει κανέναν σεβασμό στα θύματα αλλά και σε όσους υπέφεραν από τις τραγικές επιπτώσεις του.

Μια φωτογραφία «υπόκλιση» στην ανθρωπιά

Η εικόνα είναι τόσο συγκινητική που λίγα λόγια μπορούν να την περιγράψουν. Οι γιατροί πρέπει να είναι και είναι, σε ορισμένες τουλάχιστον περιπτώσεις, άνθρωποι!

Ένα εντεκάχρονο αγόρι από το Σενζέν της Κίνας, ο Λιάνγκ Γιαογί, υπέφερε από όγκο στο κεφάλι και λίγο πριν το θάνατό του αποφάσισε να δωρίσει τα νεφρά και το συκώτι του.

Η φωτογραφία απεικονίζει τη στιγμή μετά την επέμβαση για την λήψη των οργάνων.

Οι ιατροί και οι νοσοκόμες υποκλίθηκαν τρεις φορές μπροστά στο άψυχο σώμα για να εκφράσουν τιμή και σεβασμό στο νεκρό παιδί και τη μητέρα του!

Πηγή: Newsbomb

Παροιμίες (Γη)

 

Γ η

Αλί από κείνονε που τονε κλείνει η γης.
Αν βρέξει ο Απρίλης δυο νερά κι ο Μάης άλλο ένα, χαρά σε κείνο το γεωργό που ‘χει στη γη σπαρμένα.
Αν βρέξει ο Οκτώβρης και χορτάσει η γη, πούλησ’ το σιτάρι σου και αγόρασε βόδια.

Αν δεν χορτάσει ο Οκτώβρης τη γη, πούλησ’ τα βόδια σου και ‘γόρασε σιτάρι.

Άνοιξε η γης και τον κατάπιε.

Απ’ την κοιλιά της μάνας του στης γης το μαύρο χώμα.

Γαίαν έχοι ελαφράν.

Γαία πυρί μιχθήτω.

Έγινε γης Μαδιάμ.

Έδωσε γη και ύδωρ.

Εύρεμα της γης, χάρισμα της ψυχής.

Η γη καλεί το σώμα μας κι ο ουρανός την ψυχή μας.

Η γη καταποντίζεται κι η Μάρω καθρεφτίζεται.

Ο Θεός, όσο κι αν βρέχει, πάντα η γη θα είναι διψασμένη.

Όποιος γελάει τη γη κι η γης τόνε γελάει.

Όπου γης και πατρίς.

Όσα βρέχει ο Θεός, τόσα καταπίνει η γη.

Το γύρευε στον ουρανό και το βρήκε στη γη.

Τότε μοι χάνοι ευρεία χθων.

Πρωτοχρονιάτικα κάλαντα Ικαρίας - Φούρνων

Πρωτοχρονιάτικα κάλαντα Ικαρίας - Φούρνων

Άγιος Bασίλης έρχεται ‘πό πίσω απ’ το Kαμάρι,
βαστάει μυτζήθρες και τυριά, βαστάει κι ένα ‘γκινάρι.

 Φέρτε μας κρασί να πιούμε
και του χρόνου να σας πούμε.

Σ’ αυτό το σπίτι που ‘ρθαμε τα ράφια είν’ ασημένια,
του χρόνου σαν και σήμερα να ‘ναι μαλαματένια.

Φέρτε μας κρασί να πιούμε
και του χρόνου να σας πούμε.

‘Σένα σου πρέπει αφέντη μου καρέκλα καρυδένια,
για ν’ ακουμπάει η μέση σου η μαργαριταρένια.

Βάλτε μας κρασί να πιούμε
και του χρόνου να σας πούμε.

Πολλά ‘παμε στ’ αφέντη μας ας πούμε της κυράς μας.
Κυρά ψηλή, κυρά λιγνή, κυρά μαυροματούσα

Βάλτε μας κρασί να πιούμε
και του χρόνου να σας πούμε.

Αν έχεις κόρη όμορφη βάλ’ τη να μας κεράσει
να ευχηθούμε όλοι μας να ζήσει, να γεράσει.

Βάλτε μας κρασί να πιούμε
και του χρόνου να σας πούμε.

Κι αν έχεις γιο στα γράμματα βάλ’ τονε στο ψαλτήρι

και ν’ αξιώσει ο Θεός να βάλει πετραχήλι.

Βάλτε μας κρασί να πιούμε
και του χρόνου να σας πούμε.

Σ’ αυτό το σπίτι που ‘ρθαμε πέτρα να μη ραΐσει

κι ο νοικοκύρης του σπιτιού χίλια χρόνια να ζήσει.

Βάλτε μας κρασί να πιούμε
και του χρόνου να σας πούμε.

Βάλτε μας κρασί να πιούμε
και του χρόνου να σας πούμε.

 

Γράμμα παιδιού στον Αϊ - Βασίλη

Τα καλικαντζαράκια

Στην άκρη ενός μικρού χωριού, σε ένα μικρό σπιτάκι ζούσε κάποτε μια μάνα, η κυρά-Λένη, με την κόρη της την Φιλιώ.

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και το χιόνι είχε σκεπάσει τα βουνά, τους κάμπους και τους δρόμους και ήταν δύσκολο να τους διαβείς. Ο αέρας από τα γύρω σπίτια μύριζε μελομακάρονα, δίπλες και χριστόψωμα.

Η κυρά-Λένη με την κόρη της δεν είχαν ζυμώσει τίποτα για τα Χριστούγεννα, γιατί όλη μέρα δούλευαν σε ένα αρχοντόσπιτο.

«Φιλιώ μου, θα πάω μέχρι το μύλο να αλέσω λίγο σιτάρι. Πρέπει να φτιάξουμε κι εμείς μερικά γλυκά».

…είπε η μάνα!

«Όχι μάνα, είσαι κουρασμένη. Θα πάω εγώ στο μύλο».

«Όχι, δε σε αφήνω. Αυτές τις μέρες βγαίνουν οι καλικάντζαροι και συνηθίζουν να τρυπώνουν στους μύλους. Μάλιστα λένε ότι παραμονεύουν τις νέες κοπέλες, για να τις κοροϊδέψουν και να τους κάνουν κακό».

«Δε φοβάμαι μάνα, κι ούτε πιστεύω αυτά που λέγονται για τα καλικαντζαράκια. Θα πάω γρήγορα και θα γυρίσω αμέσως. Έλα δώσε μου το σακί με το σιτάρι και φέρε και το γαϊδουράκι να το φορτώσω».

«Καλά κόρη μου, αφού επιμένεις πήγαινε, αλλά να προσέχεις τα καλικαντζαράκια. Αν εσύ φερθείς έξυπνα, δε θα σε πειράξουν, γιατί στο βάθος είναι λίγο κουτά. Πάω να φέρω το γαϊδουράκι από το στάβλο».

Η Φιλιώ φόρτωσε στο γαϊδουράκι το σακί με το σιτάρι και ξεκίνησε για το μύλο. Από μακριά έβλεπε αμυδρά το φως του μύλου, που φωτιζόταν από ένα λυχνάρι.

Όταν έφτασε στο μύλο, άκουσε φωνές και γέλια. Σκέφτηκε ότι θα είναι μέσα κι άλλοι χωριανοί, που θέλουν να αλέσουν το σιτάρι τους. Σπρώχνει λοιπόν, την πόρτα και με έκπληξη και τρόμο βλέπει μπροστά της γύρω στα πέντε καλικαντζαράκια. Ήταν κάτι κακάσχημα και μαυριδερά ανθρωπάκια, με κατακόκκινα αστραφτερά μάτια, με κρεμασμένες τις γλώσσες τους έξω, με μακριές ουρές και με μεγάλα αυτιά, που συνεχώς κουνιόντουσαν.

Η Φιλιώ τραβήχτηκε προς τα πίσω για να φύγει, μα δεν πρόλαβε. Τα καλικαντζαράκια με γρήγορα πηδήματα την άρπαξαν και την τράβηξαν μέσα και άρχισαν να της λένε:

«Γιατί φεύγεις ομορφούλα; Εμείς περιμέναμε τόση ώρα να φανεί καμιά όμορφη κοπέλα. Τι ήρθες να κάνεις εδώ;»

«Ήρθα να αλέσω το σιτάρι μου».

«Άσε το σιτάρι σου και έλα να χορέψουμε».

«Θέλω να χορέψω μαζί σας, αλλά ας βάλω πρώτα το σιτάρι στο μύλο να αλέθεται, για να μην αργήσω».

Και αμέσως έριξε το σιτάρι στο καρίκι του μύλου και άρχισε το άλεσμα.

«Έλα κοπέλα, έλα να χορέψουμε! Και θα σου δώσουμε μεταξωτά φορέματα, χρυσά στολίδια, βελούδινα γοβάκια και δυο μπαούλα προικιά από την Προύσα και τη Βενετία».

«Καλά λοιπόν, θα χορέψουμε! Τρέξτε όμως πρώτα να μου φέρετε όλα αυτά που μου είπατε και σας υπόσχομαι πως θα χορέψουμε μαζί ώρες ατέλειωτες».

«Ελάτε λοιπόν, ας τρέξουμε γρήγορα στην Προύσα και στη Βενετία, να της τα φέρουμε! Ομορφούλα κοπελιά, περίμενε μας! Δε θα αργήσουμε. Σε λίγη ώρα θα έχουμε γυρίσει».

«Ναι, θα περιμένω με αγωνία να έρθετε!»

Φεύγοντας τα καλικαντζαράκια έλεγαν μεταξύ τους:

«Πω πω, τι κουτή που είναι! Θα φάει το ξύλο της χρονιάς της όταν γυρίσουμε!»

Κι η Φιλιώ αναρωτιόταν όσο έμεινε μόνη:

«Θεέ μου! Τι θα κάνω τώρα; Πρέπει να αλέσω γρήγορα το σιτάρι και να φύγω, πριν με προλάβουν εδώ. Γρήγορα καλέ μου μύλε, άλεθε, για να φύγω, πριν γυρίσουν τα καλικαντζαράκια».

Το σιτάρι αλέστηκε, η Φιλιώ το πήρε και το άδειασε στο σακί της και βιαστικά φόρτωσε το σακί στο γαϊδουράκι και πήρε το δρόμο της επιστροφής για το χωριό.

Όταν έφτασε, έπεσε τρομαγμένη στην αγκαλιά της μάνας της.

«Αχ μάνα, πόσο φοβήθηκα με τα καλικαντζαράκια!»

«Τι έπαθες κόρη μου;»

«Να, συνάντησα τα καλικαντζαράκια στο μύλο και μου είπαν να μου δώσουν χρυσά στολίδια, μεταξωτά φορέματα, βελούδινα παπούτσια και δυο μπαούλα προικιά από τη Βενετία και την Προύσα, για να χορέψω μαζί τους. Εγώ όμως δε τα πίστεψα. Τους είπα δήθεν να πάνε πρώτα να μου τα φέρουν, για να μπορέσω να τους ξεφύγω».

«Καλά έκανες κόρη μου. Έλα κόπιασε στη φωτιά να ξεκουραστείς κι εγώ θα φτιάξω τα γλυκά».

Δεν πρόλαβαν να τελειώσουν την κουβέντα, όταν χτύπησε η πόρτα και στο κατώφλι φάνηκε η Μαλάμω, η φαντασμένη κόρη του άρχοντα και είπε στη Φιλιώ:

«Φιλιώ, πήγαινε γρήγορα στο μύλο, να αλέσεις λίγο σιτάρι, γιατί μας τέλειωσε το αλεύρι και θέλουμε να φτιάξουμε μερικά γλυκά ακόμη».

«Δε μπορώ να πάω. Μόλις τώρα γύρισα από το μύλο κι έχω πάρει μια τρομάρα από τα καλικαντζαράκια, που δε λέγεται!»

«Μπα; Είδες τα καλικαντζαράκια;»

…είπε κοροϊδευτικά η Μαλάμω και της απάντησε η κυρά-Λένη:

«Ναι, τα είδε και της έταξαν χρυσά φλουριά, μεταξωτά φορέματα, βελούδινα παπούτσια και δυο μπαούλα προικιά από την Προύσα και τη Βενετία».

«Και δεν τα πήρε η κουτή η κόρη σου;»

«Όχι, δεν τα πήρε».

«Καλά, καλά. Τότε θα πάω εγώ».

«Εσύ; Καλά δε φοβάσαι τη χιονοθύελλα που άρχισε;»

…ρώτησε με απορία η κυρά-Λένη.

«Όχι βέβαια, είμαι γενναία εγώ, δε φοβάμαι!»

…είπε και έκλεισε βιαστικά την πόρτα, τρέχοντας μέσα στη χιονοθύελλα προς το μύλο. Ο νους της ήταν στα χρυσά στολίδια, στα μεταξωτά φορέματα, στα βελούδινα παπούτσια και στα δυο μπαούλα με τα προικιά από την Προύσα και τη Βενετία.

Λαχανιασμένη έφτασε στο μύλο, έσπρωξε την πόρτα, μπήκε μέσα και βρέθηκε μπροστά στα καλικαντζαράκια.

«Καλώς την κοπέλα! Έλα να χορέψουμε!»

…της είπαν τα καλικαντζαράκια κι εκείνη τους απάντησε:

«Για να χορέψω μαζί σας, θέλω πρώτα χρυσά στολίδια, μεταξωτά φορέματα, βελούδινα παπούτσια και δυο μπαούλα προικιά από τη Βενετία και την Προύσα».

«Βέβαια, βέβαια θα σου τα δώσουμε. Πάμε να σου τα φέρουμε αμέσως».

…είπαν τα καλικαντζαράκια και βγήκαν έξω. Όταν γύρισαν μετά από λίγο, κρατούσαν στα χέρια τους μεγάλα ρόπαλα και άρχισαν να την χτυπούν.

«Θέλεις στολίδια και μεταξωτά φορέματα, ε; Θέλεις χρυσά φλουριά; Πάρτα λοιπόν, ανόητη Μαλάμω!»

Η Μαλάμω φώναζε για βοήθεια, αλλά ποιος να την ακούσει μέσα στη νύχτα; Τσακισμένη από το ξύλο και την κούραση γύρισε στο σπίτι της. Με ντροπή είπε την περιπέτεια της στη μάνα της. Από τότε όμως σταμάτησε να είναι φαντασμένη και εγωίστρια.

Χριστούγεννα στον κόσμο, εκτός Ευρώπης (2)

Κένυα

 

Στην Κένυα, λόγω του κλίματος, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά: το χριστουγεννιάτικο γεύμα θυμίζει καλοκαιρινή ημέρα χαλάρωσης αφού αντί να φάνε γαλοπούλα κάνουν barbeque στον κήπο. Μάλιστα, εκεί στολίζουν τις εκκλησίες με μπαλόνια, λουλούδια και κορδέλες.

Κίνα

Οι Χριστιανοί στην Κίνα στολίζουν τα σπίτια τους με πανέμορφα χάρτινα φαναράκια και διακοσμούν το «Δέντρο των Φώτων», όπως ονομάζουν το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, με χάρτινες γιρλάντες, χάρτινα λουλούδια και χάρτινα φαναράκια.
Τα παιδάκια κρεμούν βαμβακερές κάλτσες και περιμένουν με ανυπομονησία την επίσκεψη του «Λαμ Κουνγκ Κουνγκ», του Καλού Γεροπατέρα όπως αποκαλούν τον Αϊ - Βασίλη.

Επειδή η πλειοψηφία των Κινέζων δεν είναι Χριστιανοί, η μεγαλύτερη χειμερινή γιορτή στην Κίνα είναι το Κινέζικο Νέο Έτος, το οποίο διεξάγεται προς τα τέλη Ιανουαρίου. Σήμερα, ονομάζεται επισήμως «Ανοιξιάτικο Φεστιβάλ» και είναι η εποχή κατά την οποία τα παιδιά παίρνουν καινούρια ρούχα, απολαμβάνουν πολυτελή φαγητά, αγοράζουν καινούρια παιχνίδια και απολαμβάνουν εκδηλώσεις με πυροτεχνήματα.

Μια σημαντική εκδήλωση των εορτασμών του Νέου Έτους είναι η λατρεία των προγόνων. Τα πορτραίτα και οι πίνακες των προγόνων βγαίνουν από τα ντουλάπια και κρεμιούνται στο κεντρικό δωμάτιο του σπιτιού.

 

Πάντως, για το επίσημο κράτος η εορτή των Χριστουγέννων έχει ιδιωτικό χαρακτήρα, εκτός από το Χονγκ Κονγκ και το Μακάο, όπου η 25^η Δεκεμβρίου είναι επίσημη αργία, γεγονός που προήλθε από τις έντονες δυτικές επιρροές, ενώ έχει επηρεάσει σαφώς και την οικονομία καθώς παρατηρείται έντονη εμπορική διείσδυση στον πολιτισμό.

 Κονγκό

 

Ένα γκρουπ είναι επιφορτισμένο αποκλειστικά με τον στολισμό της Χριστουγεννιάτικης παρέλασης, ενώ ένα άλλο τριγυρνά στα χωριά και τραγουδάει Χριστουγεννιάτικες μελωδίες και τραγούδια. Οι υπόλοιποι ντύνονται με τα καλά τους ρούχα, κάνουν συμβολικά δώρα και δίνουν δείγματα αγάπης για τον Χριστό στις Εκκλησίες, προς τιμήν της Γενέθλιας περίστασης.

Αργότερα τρώνε μαζί με τους φίλους τους σε τραπέζια που γίνονται έξω από τα σπίτια τους. Στην τελετή της προσφοράς των δώρων δεν υπάρχει κάποιος που να μην προσφέρει το δώρο του, το οποίο το εναποθέτει σε μια υπερυψωμένη πλατφόρμα μπροστά από την Αγία Τράπεζα.

Λιβερία

 

Ένας φοίνικας στολισμένος με καμπανάκια είναι το αντίστοιχο του δυτικοφερμένου Χριστουγεννιάτικου δέντρου. Το πρωί των Χριστουγέννων όλοι τραγουδούν τα κάλαντα, και ανταλλάσσουν δώρα που συνήθως χρησιμεύουν και διευκολύνουν πρακτικά τη ζωή τους. Το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, στήνεται έξω από το σπίτι, και περιλαμβάνει μπόλικο ρύζι, μοσχάρι και πολλά μπισκότα. Τα πυροτεχνήματα στο τέλος της ημέρας συμβολίζουν την άφιξη του Θεανθρώπου στη γη.

Μαλαισία

 

Στη Μαλαισία, αν και τα Χριστούγεννα είναι αργία, η εορτή αφορά μόνο στη χριστιανική κοινότητα που είναι μικρή, ενώ για τις υπόλοιπες θρησκείες η εορτή έχει έναν καθαρά κοσμικό χαρακτήρα και αποτελεί αφορμή για ξεκούραση.

Μαλάουι

 

Το πιο χαρακτηριστικό Χριστουγεννιάτικο έθιμο στο Μαλάουι είναι αυτό των παιδιών που είναι ντυμένα με φούστες φτιαγμένες από φύλλα, κρατούν αυτοσχέδια μουσικά όργανα και τριγυρνούν από πόρτα σε πόρτα τραγουδώντας και χορεύοντας. Οι ενήλικες ανταμείβουν τον κόπο τους με ένα συμβολικό χρηματικό ποσό που δίνεται για «το καλό».

Μεξικό

 

Οι Μεξικανοί μοιράζονται πολλές παραδόσεις με τους Ισπανούς. Ο  κύριος εορτασμός των Χριστουγέννων τους ονομάζεται ‘’La Posada’’. Πρόκειται για μια θρησκευτική πομπή που αναπαριστά την αναζήτηση καταφυγίου από τον Ιωσήφ και τη Μαρία, πριν από τη γέννηση του Ιησού. Κατά τη διάρκεια της πομπής, οι Μεξικανοί πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι μεταφέροντας τις εικόνες της Παναγίας και του Ιωσήφ  που αναζητούν καταφύγιο. 

Ο Άγιος Βασίλης δεν έχει κυρίαρχο ρόλο στην εορτή, αλλά το φωτεινό κόκκινο κοστούμι του εκπροσωπείται στο παραδοσιακό λουλούδι της σεζόν. Αυτό το λουλούδι ονομάζεται ‘’Poinsettia’’ και έχει ένα λαμπρό κόκκινο αστέρι ως σχήμα. Πιστεύεται ότι ένα νεαρό αγόρι κατευθυνόμενο προς την εκκλησία για να δει την σκηνή της γέννησης του Ιησού είχε συνειδητοποιήσει  ότι δεν είχε δώρο να προσφέρει στον Χριστό και έτσι συγκέντρωσε  μερικά απλά πράσινα κλαδιά, για να τα προσφέρει ως δώρο. Όταν έφτασε στην εκκλησία τοποθέτησε τα πράσινα κλαδιά δίπλα στον Χριστό. Ξαφνικά άρχισε να ανθίζει ένα φωτεινό κόκκινο λουλούδι σε κάθε πράσινο κλαδί, η  Poinsettia, που από τότε συμβολίζει τα Χριστούγεννα και τον Άγιο Βασίλη.

 

Στο Μεξικό, οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους και πάνε όλοι μαζί στην εκκλησία τραγουδώντας χριστουγεννιάτικα τραγούδια κρατώντας καμπάνες και κεριά.

Νότιος Αφρική

 

Όσο περίεργο φαίνεται σε μας το γεγονός να εορτάζονται τα Χριστούγεννα με καλοκαιριάτικες θερμοκρασίες, άλλο τόσο παράξενο φαίνεται στους Νότιο-Αφρικανούς το παράξενο και ασυνήθιστο βαρύ χειμωνιάτικο σκηνικό που έχουμε εμείς, όταν γιορτάζουμε τα δικά μας Χριστούγεννα. Λιακάδα, ανθισμένα λουλούδια, γιορτινά τραγούδια υπό το φως των κεριών, και στολισμοί με κλαδιά από έλατα δέντρων είναι στην Χριστουγεννιάτικη διάταξη των Νότιο-Αφρικανών. Τα παιδιά κρεμούν τις κάλτσες τους και τα δώρα αλλάζουν συνεχώς χαρούμενα χέρια.

Νότια Κορέα

 

Στη Νότια Κορέα τα Χριστούγεννα είναι μια εορτή που βασίζεται σε δυτικά πρότυπα και έχει σκοπό την εμπορική δραστηριοποίηση. Η ημέρα της γέννησης του Χριστού κατάφορτη με μια σειρά θρησκευτικών παραδόσεων και τελετουργιών ανιμιστικού χαρακτήρα που βασίζονται σε παραδόσεις κυρίαρχες στην Ασία, αναγνωρίζεται ως επίσημη αργία.

Την ημέρα αυτή όλοι οι Χριστιανοί, οι οποίοι είναι πολύ λίγοι, ανταλλάσσουν δώρα μεταξύ τους, ενώ το ίδιο κάνουν και πολλοί αλλόθρησκοι Κορεάτες, επειδή τα παιδιά απολαμβάνουν τον μύθο του Σάντα Haraboji ή παππού Σάντα, τη δική τους εκδοχή του Santa Claus. Επίσης στολίζονται σε όλη τη χώρα χριστουγεννιάτικα δέντρα.

Περού

 

Τα Χριστούγεννα είναι η σημαντικότερη γιορτή του χρόνου στο Περού και  εορτάζεται στις 24 Δεκεμβρίου, με πολλές τυμπανοκρουσίες ως ‘’Nocha Buena’’, που σημαίνει «Νύχτα καλή» στα ισπανικά. Το βράδυ, όλη η  οικογένεια μαζί γιορτάζει τα Χριστούγεννα. Η παράδοση θέλει όποιον επισκέπτεται φίλους ή συγγενείς να πηγαίνει  ένα κέικ ως δώρο. Στα περισσότερα σπίτια υπάρχει Pavo (γαλοπούλα) καθώς και σάλτσα μήλου. Υπάρχουν δώρα κάτω από το δέντρο, τα οποία υποτίθεται ότι ο Άγιος Βασίλης έχει φέρει στα καλά παιδάκια.

Ένα ευρύ φάσμα χειροτεχνίας παράγεται κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων του Περού από τους κατοίκους των Άνδεων. Οι άνθρωποι του Περού στολίζουν τα σπίτια τους με την αναπαράσταση της γέννησης του Ιησού, την οποία διατηρούνε μέχρι τη ‘’La Bjeda de los Reyes’’, ημέρα που εορτάζεται η άφιξη των τριών σοφών, στις 6 Ιανουαρίου.

Τα παιδιά πάνε για ύπνο μετά τα μεσάνυχτα, αλλά όχι και οι μεγάλοι, για τους οποίους η διασκέδαση μόλις έχει ξεκινήσει.  Η τραπεζαρία χρησιμοποιείται ως  πίστα για να φιλοξενήσει τους χορούς  salsa. Τα πάρτι μπορεί να κρατήσουν μέχρι και τις έξι το πρωί. Τα πυροτεχνήματα κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων, αν και έχουν απαγορευθεί στο Περού, αφθονούν, καθώς κάθε οικογένεια δεν παραλείπει να γιορτάσει τη γέννηση του Ιησού ρίχνοντας πυροτεχνήματα.

Ταϊβάν

Στην Ταϊβάν τα Χριστούγεννα είναι απλά μια ιδιωτική γιορτή.  

Τα Χριστούγεννα γιορτάζονται στην Ταϊβάν ευρύτερα από ό,τι στην ηπειρωτική Κίνα. Αν και οι Χριστιανοί δεν είναι πολλοί στην Ταϊβάν (περίπου 5% του πληθυσμού), πολλά καταστήματα πωλούν αντικείμενα που σχετίζονται με τα Χριστούγεννα. Η ημέρα των Χριστουγέννων δεν είναι εθνική γιορτή στην Ταϊβάν.

Όμως, ακόμα κι έτσι, τα περισσότερα παιδιά γνωρίζουν για τον Άγιο Βασίλη και γνωρίζουν χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Επειδή υπάρχουν πολλά δημοφιλή αγγλικά σχολεία οι μαθητές γνωρίζουν τη γιορτή και αποκτούν συνήθειες με δυτικές επιρροές αναφορικά με τον εορτασμό της. Έτσι παρατηρείται το φαινόμενο της ανταλλαγής δώρων, τα τραγούδια, και φυσικά, μια επίσκεψη στο σχολείο από τον Αϊ – Βασίλη.

Άλλα σχολεία κάνουν ένα είδος γιορτής για τα Χριστούγεννα παρουσιάζοντας θεάματα με νεράιδες, τάρανδους, νιφάδες χιονιού, ξωτικά και άλλους Χριστουγεννιάτικους χαρακτήρες τραγουδώντας στη σκηνή για τους γονείς.

Φιλιππίνες

 

Οι Φιλιππίνες γιορτάζουν τα Χριστούγεννα έχοντας τις μεγαλύτερες και σπουδαιότερες παραδόσεις σ’ ολόκληρη την Ασία, κάτι που οφείλεται στην ισπανική επιρροή.

Ο εορτασμός των Χριστουγέννων ξεκινά τα μεσάνυχτα της παραμονής των Χριστουγέννων και συνεχίζεται το επόμενο πρωινό. Φυσικά η ημέρα αποτελεί επίσημη αργία, όπως αργία είναι και η ημέρα των Θεοφανείων.

Χαβάη

 

Στη Χαβάη, ο δικός τους Άγιος Βασίλης, δεν έρχεται με έλκηθρο πάνω στα χιόνια, αλλά με κανό. Εκεί αφού φάνε, σολομό και χοιρινό, γλεντούν με γιουκαλίλι τραγουδώντας χριστουγεννιάτικες μελωδίες τροποποιημένες όμως με χαβανέζικο ρυθμό.

Χιλή

 

Όπως και στις περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής,  η εκκλησία και η οικογένεια βρίσκονται στο επίκεντρο των εορτών των Χριστουγέννων.  Οι καθολικοί  τηρούν τις παραδόσεις και έτσι για εννέα ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα προσεύχονται και νηστεύουν. 

Την Παραμονή  των Χριστουγέννων το δείπνο σερβίρεται αργά το βράδυ, συνήθως μετά τα μεσάνυχτα, και ονομάζεται ‘’Misa del Gallo’’. Το δείπνο αυτό αποτελείται από γαλοπούλα και μια σειρά από σαλάτες, θαλασσινά, και ελιές, συνοδευόμενο από ντόπιο κρασί.