Η τέχνη της απόκρυψης (8)

Ο λεκές στο σακάκι

Το σακάκι έχει ένα έγχρωμο λεκέ. Εστιάστε για 10 δευτερόλεπτα το βλέμμα σας στο σταυρό και ο λεκές καθάρισε.

H Ελλάδα του 1920

Πρόσφατα το περιοδικό National Geographic δημοσίευσε μια σειρά φωτογραφιών των Maynard Owen Williams και Wilhelm Tobiem που αναφέρονται στην Ελλάδα του 1920. Ταξίδι στο χρόνο λοιπόν…

Προσθήκη λεζάντας

Μια πινακίδα στη Σεβίλλη

Μετάφραση από τα Ισπανικά
 Η κοινωνία είναι κάπως έτσι:
Ο φτωχός δουλεύει.
Ο πλούσιος τον εκμεταλλεύεται.
Ο στρατιωτικός φυλάει και τους δυο.
Ο φορολογούμενος πληρώνει και για τους τρεις.
Ο μπαγαμπόντης ξεκουράζεται και για τους τέσσερις.
Ο μπεκρούλιακας πίνει και για τους πέντε.
Ο τραπεζίτης καταχράζεται και τους έξι.
Ο δικηγόρος κοροϊδεύει και τους επτά.
Ο γιατρός σκοτώνει και τους οκτώ.
Ο νεκροθάφτης θάβει και τους εννέα.
Ο πολιτικός ζει στις πλάτες και των δέκα...

Νίκος Παπάζογλου - Αχ, Ελλάδα

Αχ, Ελλάδα
Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου
Άλλες ερμηνείες: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά
και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά
εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά
σάμπως φταις κι εσύ καημένη
και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά.

Αχ, Ελλάδα, σ’ αγαπώ
και βαθιά σ’ ευχαριστώ
γιατί μ’ έμαθες και ξέρω
ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω.

Αχ, Ελλάδα, θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ’ αρνιέσαι
μ’ εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι.

Η πιο γλυκιά πατρίδα
είναι η καρδιά
Οδυσσέα γύρνα κοντά μου
που τ’ άγια χώματα της
πόνος και χαρά.

Κάθε ένας είναι ένας
που σύνορο πονά
κι εγώ είμαι ένας κανένας
που σας σεργιανά.

Αχ, Ελλάδα, σ’ αγαπώ
και βαθιά σ’ ευχαριστώ
γιατί μ’ έμαθες και ξέρω
ν’ ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω.

Αχ, Ελλάδα, θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ’ αρνιέσαι
μ’ εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι.

Γιατί ποτέ δεν πρέπει να αποποιείσαι τις ευθύνες σου...

Δυο φίλοι, ο Γιάννης και ο Γιώργος, αποφάσισαν να πάνε για σκι... στη βόρεια Ελλάδα, ένα τριήμερο. Μετά από οδήγηση μερικών ωρών, έπεσαν σε μια σφοδρή χιονοθύελλα. Έτσι, σταμάτησαν στο πρώτο αγρόκτημα που συνάντησαν και παρακάλεσαν την ωραιότατη ιδιοκτήτρια που τους άνοιξε την πόρτα, να μείνουν εκεί το βράδυ.

«Αντιλαμβάνομαι ότι ο καιρός είναι απαίσιος και εγώ πάλι έχω αυτό το τεράστιο σπίτι ολομόναχη, αλλά χήρεψα μόλις πριν λίγους μήνες μόνο και πολύ φοβάμαι ότι οι γείτονες θα με κουτσομπολέψουν, αν σας μπάσω στο σπίτι» τους απάντησε λυπημένη η ιδιοκτήτρια του σπιτιού.

«Μην ανησυχείτε», της είπε ο Γιάννης. «Δεν θα είχαμε πρόβλημα να μείνουμε στον αχυρώνα. Και αν ο καιρός βελτιωθεί, θα φύγουμε μόλις χαράξει».

Η κυρία συμφώνησε και τους έδωσε μερικές κουβέρτες και μια λάμπα. Έτσι οι δύο άντρες πήγαν στον αχυρώνα και βολεύτηκαν για το βράδυ.

Με το που ξημέρωσε, οι δυο φίλοι είδαν ότι ο καιρός είχε βελτιωθεί αισθητά, και έφυγαν, όπως είχαν πει. Πήγαν στον προορισμό τους και ευχαριστήθηκαν ένα ωραίο Σαββατοκύριακο με υπέροχο σκι.

Όμως, εννιά μήνες αργότερα, ο Γιάννης έλαβε ένα αναπάντεχο γράμμα από ένα δικηγόρο. Του πήρε μερικά λεπτά για να καταλάβει τι συνέβαινε και στο τέλος συνειδητοποίησε ότι το γράμμα ήταν από τον δικηγόρο της χήρας που είχαν συναντήσει το Σαββατοκύριακο που είχαν πάει για σκι. Έτσι, πέρασε από το σπίτι του φίλου του Γιώργου και τον ρώτησε:

«Βρε Γιώργο, θυμάσαι την όμορφη χήρα από τη φάρμα που μείναμε όταν αποκλειστήκαμε από το χιόνι, όταν πηγαίναμε για σκι, πριν 9 μήνες;»

«Ναι, τη θυμάμαι», απάντησε διστακτικά ο Γιώργος.

«Α, τη θυμάσαι. Και δε μου λες ρε φίλε, μήπως κατά τύχη, στη μέση της νύχτας, πήγες στο δωμάτιο της να της κάνεις καμιά... επίσκεψη;»

«Για να σου πω την αλήθεια» λέει ο Γιώργος με έκδηλη αμηχανία, «πρέπει να σου ομολογήσω ότι, ναι, πήγα!»

«Α, πήγες… Και, μήπως... μήπως…, κατά σύμπτωση λέμε, της έδωσες το δικό μου όνομα, αντί για το δικό σου;»

Ο Γιώργος, με το πρόσωπο κατακόκκινο από ντροπή, αρχίζει να τραυλίζει.

«Εεεε…, κοίτα τώρα…, να…, λυπάμαι πολύ φίλε μου, αλλά να, πολύ φοβάμαι ότι αυτό έκανα. Αλλά, εεε, γιατί ρωτάς;» ρωτά γεμάτος περιέργεια, αλλά και αγωνία τώρα πια, έχοντας συνδέσει τις παράξενες αυτές ερωτήσεις με τους 9 μήνες που πέρασαν από το περιστατικό!

«Όχι μωρέ, τίποτε… Αλλά, να… Μόλις πέθανε και μου άφησε τα πάντα!»